Gewoon goed

Met De gouden strop en De diamanten kogel in zijn prijzenkast, heeft Felix Thijssen bewezen een van de beste Nederlandstalige misdaadauteurs te zijn. Op sommige momenten zelfs de allerbeste. Spelen met vuur is zijn nieuwste proeve van bekwaamheid.

Het hoofdverhaal draait om de actrice Nathalie die door de zakenman Rob Helding wordt ingehuurd om zich, tegen een beloning van 5.000 Euro, voor te doen als zijn vrouw Heleen die in het buitenland zou zitten. Vermomd als de rijke Heleen ontvangt Nathalie de notaris van Heleen om aan te tonen dat zij (Heleen) nog leeft. Dit alles om verzekerd te blijven van een riante erfenis die haar alleen bij leven en welzijn toekomt. In het huis van Helding ontdekt Nathalie bij toeval de doodzieke Heleen die nauwelijks bij machte is te praten. Later wil Helding Nathalie nogmaals voor dezelfde rol inhuren, maar nu om de erfenis op zijn naam te krijgen. De beloning is nu 50.000 Euro. Nathalie, die in grote geldnood zit, aarzelt. Intussen probeert zij uit te vinden wat er met Heleen aan de hand is en waarom er zo ingewikkeld wordt gedaan over de erfenis. En dan wordt zij ontvoerd en met de dood bedreigd. Is het een strijd die zij kan winnen?
In een tweede verhaallijn maken we kennis met ene Carl (die later de vader van Nathalie blijkt te zijn) en zijn chauffeur Philip. Hij is onderweg naar een meneer in Zeist om een zilveren dollar uit 1804 te verkopen. Waarde: een half miljoen Euro. Onderweg krijgt het duo een auto-ongeluk waarbij Carl om het leven komt. Philip overleeft en steelt de kostbare zilveren dollar. In het geheim probeert hij de dollar te verkopen, niet beseffend dat hij daarmee zijn leven in de waagschaal stelt en dat hij grote moeilijkheden voor Nathalie veroorzaakt.

Spelen met vuur is knap geschreven, te knap zelfs. Met name de eerste honderd pagina’s zijn ingenieus van structuur. In elk hoofdstuk is er sprake van andere personages, andere vertelperspectieven, andere raadsels en andere cliffhangers. Hier is de meester-meubelmaker Thijssen aan het werk die niet alleen wil aantonen dat hij een keukenstoel kan maken, maar ook een 17e-eeuwse porseleinkast met ornamenten. Probleem is alleen dat het verhaal in het begin ondergeschikt wordt gemaakt aan de structuur. Thijssen houdt te lang onnodig veel informatie achter voor de lezer, met het doel de spanning hoog te houden. Een aantal karakters en hun functie in het verhaal is daardoor te lang onduidelijk. Het resultaat is een inzakkende spanningsboog en zelfs afnemende interesse bij de lezer.

Na dit enigszins verwarrende begin offreert Thijssen de lezer wat aanvullende puzzelstukjes. Gelukkig bij lange na niet genoeg om de complete puzzel af te maken, maar wel genoeg om de lezer bij het verhaal te betrekken en mee te laten denken. Vanaf dat punt wordt het spannend, vervlechten de verhaallijnen zich met elkaar en blijkt Thijssen een complexe, maar intrigerende plot te hebben bedacht. De rest van het verhaal wordt meeslepend verteld, al worden de personages meer gebruikt als pionnen op een schaakbord, dan als mensen van vlees en bloed in een realistische setting.

Felix Thijsen schrijft geen slechte boeken, daarvoor beheerst hij zijn vak te goed. Maar Spelen met vuur is, zeker in het begin, iets te veel een “tekentafelverhaal”. Sommige elementen zijn vergezocht en zelfs onwaarschijnlijk. De personages blijven vlak en de sfeerbeschrijving is redelijk emotieloos. Wat rest is de bewondering voor de ijzersterke plot met tal van verrassende wendingen en de heldere taal en toonzetting. Al met al is Spelen met vuur de zoveelste gedegen thriller van grootmeester Thijssen. Goed, gewoon goed.