Speling met realiteit en fantasie

Ik kreeg dit boek toevallig in mijn handen, las de flaptekst en dacht: hé wat een goed idee van Violet, hier wil ik meer van lezen. De 11-jarige Violet wil namelijk met iedereen in haar klas een keer gespeeld hebben. Klinkt als een goed plan, toch?

De schrijver David Vlietstra zei in een interview met Jaap Friso dat hij hoopte dat introverte kinderen zich in het verhaal van Violet zouden herkennen. Violet heeft dat plannetje niet zo maar bedacht. Ze krijgt iedere week hulp van therapeute Ingeborg met de dingen in haar leven die ze spannend vindt zoals naar school gaan, met (on)bekende mensen praten of naar de supermarkt.

Soms geeft Ingeborg huiswerk mee. En schriftjes met pinguïns op de voorkant. Hierin moet Violet haar ontmoetingen met mensen noteren. Het boek is een inkijkje in deze schriftjes. Ze maakt de gekste dingen mee tijdens haar speelafspraakjes. Zo ontdekt ze dat dodo’s niet zijn uitgestorven. Ze worden al generaties lang door een boerenfamilie gehouden. Ook wordt ze samen met klasgenootje Edzo ontvoerd door aliens.

Maar… het verhaal krijgt een wending. Zag ik dit aankomen? Niet helemaal. Had ik het kunnen zien aankomen? Ja, dat wel. Ik verloor de realiteit uit het oog, doe ik vaker tijdens het lezen. Meer ga ik niet zeggen, want het is een ervaring om dit boek blanco in te gaan.