Droevig maar o zo hartverwarmend

Zo. Dat is nog eens een verhaal. Een verhaal over de dertienjarige Elvis. Al heeft ze liever dat we haar Vis noemen. Ze groeit op in een gebroken gezin. Gescheiden ouders. Huiselijk geweld. Haar moeder is alcoholist. Haar vader vertrokken naar Parijs.

Bij het lezen van het eerste hoofdstuk begon mijn hart al langzaamaan te breken. Vis vertelt trots waar ze goed in is, juist omdat haar moeder het tegenovergestelde vindt. Ze vertelt dat ze goed is het opzoeken van informatie op het internet maar ook dat ze ‘als geen ander kan dweilen en opruimen’. Om er na tientallen bladzijdes achter te komen waarom ze zo goed is in dweilen.. tja, daar krijg ik gewoon tranen van in mijn ogen.

Het boek bevat verschillende thema’s, en niet alleen de zware thema’s die ik hierboven noem: vriendschap, liefde, identiteit, naar elkaar omkijken. Ik noem er maar een paar. En laat ik vooral niet de schildpad Simon vergeten.

Enne… Marlies, die ‘ouwe koekies’ ga ik nooit meer vergeten. Die bewaar ik voor mezelf. Niet om ze te eten hoor, maar om soms toch te zeggen ‘nee, die mot ik niet!’.