Van zielig weesmeisje tot landverrader

Het alsjeblieftmeisje had evengoed De troostengel kunnen heten. Een aangrijpend verhaal over ‘gevallen meisjes’ tijdens de bezetting: jonge vrouwen die hun lichaam opofferden om te voeden, te zorgen, te beschermen en daarvoor gestigmatiseerd werden.

Julie is een van hen. Zij rolt subtiel maar noodgedwongen in dit wereldje wanneer ze, na het verlies van haar ouders, tot het uiterste gaat om haar broers en zusje samen te houden. Wat begint met medeleven en steun uit de buurt, slaat abrupt om in veroordeling zodra duidelijk wordt dat Julie haar lichaam aan de moffen schenkt. Ze wordt nagekeken, genegeerd of uitgescholden en is als vanzelfsprekend nergens meer welkom. Het arme weesmeisje verandert in de ogen van anderen in een landverrader.

Dit verhaal is hartverscheurend. Ik leefde intens mee met Julie en haar traumatische bestaan. De afstand die de schrijfster soms in het vertelperspectief creëert, voelt bewust gekozen, misschien wel noodzakelijk om dit zware verhaal toch met een vlotte pen te schrijven.

Wanneer Julie, jaren later een bezoek brengt aan haar geboortestad Oostende haalt het verleden haar onverwacht maar onherroepelijk in. Ik vond Eberhard meermaals een egocentrische zak die best wat meer empathie mocht tonen.

Een ontmoeting met Julie's vroegere onderwijzeres raakte me diep. Eindelijk krijgt Jullie erkenning voor haar moed. Wat moeten die woorden een krachtige steun zijn geweest na zoveel afwijzing, verdriet en schaamte?

Een #mustread die confronteert, ontroert en blijft hangen.