Dit verhaal draag ik zeker nog een tijdje met me mee!

Als ergotherapeut in een woonzorgcentrum las ik dit verhaal met veel compassie en herkenning. Het ironische toontje dat Bo aanslaat, voelde vertrouwd en levensecht.

Door zijn toenemende achteruitgang wordt Bo verplicht om de regie over zijn eigen leven af te staan. Zowel zijn zoon als de thuiszorg pretenderen te weten wat goed voor hem is en nemen beslissingen in zijn plaats. Goedbedoeld, maar Bo voelt veel verdriet en boosheid. Het maakt hem opstandig. Zelfs zijn hommeltje Ellinor roept dubbele gevoelens bij hem op; ze schenkt hem vreugde maar ook verdriet.

In donkere momenten verlangt Bo naar rust, naar het einde dat hem verlossing biedt. Zijn wereld krimpt en zijn gedachten dwalen steeds vaker af naar herinneringen. Hij overdenkt waarvoor hij dankbaar is, wat anders had gekund, waar hij trauma en pijn voelt.

Dit boek is bovenal een ode aan mildheid. Aan lief zijn voor elkaar. Aan oprecht luisteren. Aan het zoeken naar compromissen die een mens waardigheid geeft tot hij sterft, ook al is aftakeling en verlies onvermijdelijk.

Een hartverscheurende roman die je meeneemt in de belevingswereld van ouderen, die woorden biedt voor hetgeen zij vaak niet meer uitgesproken krijgen. Want ondanks dat ze het niet meer gezegd krijgen, voelen zij zo veel!

Dit verhaal draag ik zeker nog een tijdje met me mee!