een krachtig historisch kortverhaal dat op waargebeurde feiten gebaseerd is

'Ik snik. Zoute tranen rollen over mijn wangen, maar ik veeg ze woest weg. Ik heb genoeg zout water geproefd.' [Frida, p. 43]

Femke schrijft een novelle over het drama dat haar grootmoeder ternauwernood overleefde: de Watersnoodramp van 1953. Het verhaal volgt Frida in de uren waarin alles verandert — van het moment dat het water via de brievenbus de woning binnenstroomt, tot de ochtend erna, wanneer het verlies tastbaar wordt.

Met veel inlevingsvermogen omschrijft Femke de gebeurtenissen en weet ze de lezer van begin tot einde te boeien.

Femke heeft een vlotte, heldere vertelstijl zonder veel opsmuk. Juist dat maakt het verhaal zo realistisch en toegankelijk om te lezen. Hoewel haar overlevingskans klein is, is de vechtlust van Frida des te groter.

Wat mij persoonlijk raakte, is de verbondenheid tussen mensen in tijden van nood. Die is voelbaar, herkenbaar en intens aanwezig. Het verhaal maakte duidelijk iets in mij los.

Zodra je dit boek vast neemt, leg je het niet meer weg. Met zijn 74 pagina's is het een krachtig historisch kortverhaal dat op waargebeurde feiten gebaseerd is.

P.s. ik vind de cover prachtig ontworpen!