Lezersrecensie
Prachtige literaire, historische roman
Dit boek wordt nu al getipt als DE ROMAN van 2026. Met dank aan @vbkbelgie en @amboanthos voor het recensie-exemplaar.
Hou je van een #slowburnromance met een historische, pittoreske setting? Dan is dit boek een mustread. Kelly bezit het talent om je te laten vertragen, herlezen, gaandeweg een te worden met de omgeving en de ongeschreven sociale regels in een klein Schots kustdorpje.
Dankzij de afwisseling van perspectieven word je al snel geen lezer meer, maar een stille toeschouwer. Ik bewoog moeiteloos mee van de dorpswinkel naar de kroeg en vatte al snel sympathie op voor mejuffrouw Dorothy Aitken.
Het verhaal ontvouwt zich op twee tijdslijnen — rond 1900 en zo’n twintig jaar later — met Dorothy als kloppend hart van de roman. Ook de zee, de winter en stormen vormen een belangrijk decor net zoals de jongen, Joseph en Moses.
De bontbekplevier op de cover symboliseert een passage uit het boek, maar voor mij verbeeldt hij ook poëtisch de leefsituatie van Dorothy; een kwetsbaar vogeltje dat zijn vleugels niet ten volle kan uitslaan, niet uit onvermogen, maar bij gebrek aan steun en draagvlak binnen de gemeenschap.
Dorothy schikt zich in haar rol als outsider en draagt die met een stille waardigheid, het hoofd geheven zoals ze als kind aangeleerd heeft. Met de komst van de jongen komt ook oud verdriet weer boven drijven. Interne conflicten en een gebrek aan openheid hebben littekens achtergelaten die door de jaren heen nauwelijks zijn vervaagd.
Hou je van een #slowburnromance met een historische, pittoreske setting? Dan is dit boek een mustread. Kelly bezit het talent om je te laten vertragen, herlezen, gaandeweg een te worden met de omgeving en de ongeschreven sociale regels in een klein Schots kustdorpje.
Dankzij de afwisseling van perspectieven word je al snel geen lezer meer, maar een stille toeschouwer. Ik bewoog moeiteloos mee van de dorpswinkel naar de kroeg en vatte al snel sympathie op voor mejuffrouw Dorothy Aitken.
Het verhaal ontvouwt zich op twee tijdslijnen — rond 1900 en zo’n twintig jaar later — met Dorothy als kloppend hart van de roman. Ook de zee, de winter en stormen vormen een belangrijk decor net zoals de jongen, Joseph en Moses.
De bontbekplevier op de cover symboliseert een passage uit het boek, maar voor mij verbeeldt hij ook poëtisch de leefsituatie van Dorothy; een kwetsbaar vogeltje dat zijn vleugels niet ten volle kan uitslaan, niet uit onvermogen, maar bij gebrek aan steun en draagvlak binnen de gemeenschap.
Dorothy schikt zich in haar rol als outsider en draagt die met een stille waardigheid, het hoofd geheven zoals ze als kind aangeleerd heeft. Met de komst van de jongen komt ook oud verdriet weer boven drijven. Interne conflicten en een gebrek aan openheid hebben littekens achtergelaten die door de jaren heen nauwelijks zijn vervaagd.
1
Reageer op deze recensie
