Topper!

Sinds het lezen van 'zondaarskind' ben ik fan van marion pauw en opnieuw heeft ze mijn verwachtingen ruimschoots overtroffen.

Vanaf de eerste pagina weet ze je mee te nemen in het verhaal. De rijke gevoelswereld van Mia, de mooie natuur van Tasmanië en de warme, kleurrijke persoonlijkheid van haar buurmeisje Jo worden prachtig beschreven. Later maken we kennis met fragmenten uit het boek van Max, Mia’s oudere broer. Deze zijn duister, luguber en beladen met trauma.

Mia kan uiteindelijk niet meer om zijn boek heen en besluit het te lezen tijdens haar verblijf in Tasmanië. Kan ze geloven wat zwart op wit staat? Vanaf haar aankomst voelt Mia zich onrustig en blijft haar hoofd 'aan' staan. Waarom kan ze niet ontspannen? Waarom is ze wantrouwig en ziet ze complotten? Heeft ze het verleden te lang de rug toe gekeerd?

Opnieuw flikt ze het! Dit verhaal laat je niet meer los. Met haar authentieke schrijfstijl weet Pauw de spanning ontzettend goed op te bouwen en die blijft hangen tot de laatste bladzijde!