Robothonden vs echte asielhonden

'Maar toen ik naar zijn glazen ogen keek, zag ik daarin een glinstering die ik niet eerder bij hem had gezien. IJzerkop probeerde het te begrijpen. Kon het zijn dat hij een hart had, maar niet wist hoe hij het moest gebruiken?'

Dit grappige en rijk geïllustreerde boek is dik, maar heel makkelijk te lezen. De korte hoofdstukjes en de weinige hoeveelheid tekst met ruime regelafstand op elke bladzijde dragen daar aan bij.
Ondertussen kun je je als lezer verplaatsen in de honden die om een of andere reden in het asiel terecht zijn gekomen.
Het verhaal wordt vanuit de ik-persoon verteld door de hond Kans. Er gebeurt veel, er gaat veel mis; de verhaallijn loopt vlot. Een feelgood-boek met happy end
- - -
Kans woont al lange tijd in Hondenstad, een asiel waar echte én robothonden wachten op een nieuw baasje. Ze heeft slechts drie poten. Dat nieuwe mensen haar uitkiezen, zal daarom niet snel gebeuren. Ze verlangt nog erg naar haar baasje van vroeger, die naar het buitenland was verhuisd.
Als Kans de robothond IJzerkop leert kennen, besluit ze hem uit medelijden te helpen met het plan om te ontsnappen. IJzerkop wil terug naar het gezin waar hij het zo fijn had.
De avontuurlijke ontsnapping verloopt in ieder geval anders dan Kans verwacht had...
- - -