Water Moon — Samantha Sotto-Yambao

In Water Moon erft Hana een verborgen pandjeshuis in Tokio. Wat van buiten een gezellig restaurant lijkt, blijkt in werkelijkheid een plek waar mensen hun diepste spijt kunnen inruilen. Al snel raakt Hana verwikkeld in een mysterie en samen met de charmante Keishin begint ze aan een magische zoektocht. Tijdens haar reis leert Hana niet alleen de waarheid over haar verleden kennen, maar ook wat het betekent om los te laten.

Om te beginnen: wat een prachtige cover en de interactieve details maken het boek extra bijzonder. De flaptekst maakte me meteen nieuwsgierig, en het concept van spijt verhandelen vond ik ontzettend boeiend klinken.

Toch vond ik Water Moon persoonlijk geen makkelijke leeservaring. Het verhaal begon voor mij vrij traag, en ik merkte dat ik het soms lastig vond om volledig in de fantasierijke wereld mee te gaan. De wereld die de auteur creëert is bijzonder en poëtisch, maar vraagt wel om een rijke verbeelding om alles goed te kunnen volgen. Tegelijkertijd was de worldbuilding in dit boek ook juist héél mooi. De manier waarop de auteur deze magische wereld tot leven brengt is indrukwekkend. Elk hoofdstuk voelt als het openen van een nieuwe laag vol details. Het is knap hoe ze erin slaagt om iets zo ongrijpbaars tastbaar te maken, alsof je zelf door de wereld van maanlicht, papieren kraanvogels en verdwaalde zielen dwaalt.

Vanaf het tweede deel kwam er meer vaart in, en begon ik beter in het verhaal te komen. Hana maakt tijdens haar reis veel mee, dit zorgt voor een vlotte leeservaring, maar tegelijk voelde dit af en toe ook wat overweldigend. Echter de manier waarop de auteur het verhaal beschrijft, is erg mooi en gevoelig.

Al met al vond ik Water Moon een origineel, dromerig en visueel verhaal met een sterk concept, maar ik kwam er ook achter dat dit genre niet helemaal bij mij past.