Korte verhalen, met verrassende afloop.

Etgar Keret is filmmaker en dat is onmiddellijk merkbaar aan de creatieve vorm waarin zijn verhalen zijn gegoten. Ze lezen vlot, zijn origineel en qua verloop vaak verrassend onvoorspelbaar.

In zijn nieuwste bundel Autocorrectie presenteert Keret 33 korte verhalen. Ze zijn beknopt en toegankelijk, maar tegelijk lastig in een hokje te plaatsen. De verhalen raken aan netelige metafysische vragen en bevatten juist minder mysterie dan je misschien zou verwachten.

Keret bevolkt zijn verhalen met bijzondere personages die onbedoeld verkeerde beslissingen nemen, of simpelweg worden getroffen door toevalligheden en tragedies. Het loopt daarbij lang niet altijd goed af.

Ongeveer de helft van de verhalen draait om het overtreden van de wetten van tijd en om thema’s als daten, seks, relaties en de eenzaamheid die daarmee gepaard gaat. Hoe harder zijn personages naar liefde zoeken, hoe minder ze die lijken te vinden.

Zo verhuist in één verhaal een oude dame naar een verzorgingstehuis. Iemand raadt haar aan een computer aan te schaffen om tegen te praten, zodat ze zich minder eenzaam voelt. Alles gaat goed, tot op een dag de computer uitvalt.

Keret schrijft zijn verhalen zo kort en scherp dat hij soms in een paar pagina’s klaar is. Vaak is dat precies genoeg, maar af en toe had ik graag nog iets langer in een verhaal willen blijven.

Het titelverhaal, Autocorrectie, gaat over een vrouw die haar dag steeds opnieuw begint, in de hoop de dood van haar vader te ontlopen.

Een puntje van kritiek ( of misschien juist niet, want ik hou van vreemde verhalen) is dat Keret zijn verhalen schetst zoals een autocorrectiefunctie werkt. Meestal pakt dat goed uit, maar soms doet hij een suggestie waarbij ik mijn vraagtekens zet. Dat zit deels in de manier van vertellen: absurd, dystopisch, kritisch of humoristisch. De verwachting die je daarbij hebt, wordt zelden ingelost, maar kun je dat de auteur eigenlijk kwalijk nemen?

Aanrader als je van originele, korte verhalen houdt..