Leven, lachen en longeneeslijk lief

Je wil je het niet voorstellen: je bent 22 jaar en je krijgt te horen dat je ongeneeslijke longkanker hebt. Het overkwam Eva Hermans-Kroot, bekend van haar Instagramaccount Longeneeslijk en haar deelname aan het programma Over mijn lijk, waar ze een groot publiek wist te raken. In de biografie Longeneeslijk, haar droomproject, geeft ze een nog diepere en persoonlijkere inkijk in haar leven met kanker.

Het boek leest deels als een dagboek. Chronologisch opgebouwd, neemt het je mee langs de behandeltijdlijn van Eva’s ziekteproces. Ze schrijft niet alleen over haar ziekte, maar ook openhartig over haar jeugd, waarin ze veel gepest werd, en over de scheiding van haar ouders. Dat alles gaf haar lange tijd een onbegrepen, somber en bijna depressief gevoel. Onwerkelijk maar waar: dat gevoel leek pas te verdwijnen toen ze hoorde dat ze ongeneeslijk ziek was.

Zoals Eva het zelf verwoordt, heeft de kanker haar – ondanks alle dieptepunten – ook ‘puur geluk’ gebracht. Als lezer maak je even een pas op de plaats. Het schuurt, maar het is ook prachtig om te lezen. Voor Eva voelde haar diagnose als een vorm van vrijheid: leven in het nu, volledig zichzelf mogen zijn, zonder maskers.
Longeneeslijk is, zoals ze zelf zegt, “typisch op z’n Eva’s”. Optimistisch en hoopvol, met veel humor, maar tegelijk rauw en realistisch. Ze draait nergens omheen. Als het kut is, dan is het ook gewoon écht kut. En dat voel je als lezer.

Het boek bevat niet alleen Eva’s eigen dagboekfragmenten; ook haar naasten komen aan het woord. Haar partner Matthijs, haar broer en zus, haar moeder, haar beste vriendin en haar longarts van het Erasmus MC delen hun perspectief. Samen maken zij duidelijk welke impact haar ziekte had op haar omgeving en wat het betekende om naast haar te staan.

Ook de vormgeving verdient een compliment. Het boek is liefdevol samengesteld, met foto’s, een tijdlijn en illustraties waarin ieders verhaal een plek krijgt. Je voelt dat er zorg en aandacht in is gestoken.
Eva is inmiddels overleden, maar vergeten wordt ze niet. Tijdens het lezen hoor je haar stem bijna. Haar vrolijke uitstraling en haar ontwapenende manier van vertellen blijven bij.

Na Longeneeslijk lees ik verder in Onvergetelijk, waarin Matthijs en Hanne Mijnster een jaar later schrijven over het gemis van Eva en de mooie herinneringen aan haar. Een passend vervolg op een indrukwekkend en onvergetelijk verhaal