Warme en ontroerende afsluiter van duologie

Een ontroerend weerzien tussen sneeuw en herinneringen

Na Waar de zon de sneeuw raakt kon ik niet wachten om deze vriendengroep opnieuw te ontmoeten. Of dat ook echt zou gebeuren, was even de vraag, want Ambre is al vijf jaar niet meer teruggekeerd naar Arvieux. Gelukkig brengt een onverwacht telefoontje van haar vriendin Rosalie daar verandering in.

Vanaf de eerste pagina zat ik weer helemaal in het verhaal. Mélissa Da Costa weet met haar toegankelijke schrijfstijl en sterke dialogen een sfeer neer te zetten waarin je als lezer volledig wordt ondergedompeld. Het voelde alsof ik zelf aan tafel zat met de personages, alsof ik deel uitmaakte van hun gesprekken.

De personages zijn ouder geworden, maar in de kern herkenbaar gebleven. Juist dat maakt hun ontwikkeling zo boeiend. In het begin voelt de hereniging wat onwennig, maar gaandeweg wordt steeds duidelijker wat er in de afgelopen jaren is veranderd en hoe iedereen zijn eigen weg is gegaan. Het verhaal speelt zich af in de periode tussen Kerstmis en Nieuwjaarsdag, wat zorgt voor een extra warme en tegelijkertijd melancholische sfeer. Je hoort de sneeuw bijna kraken onder je voeten.

De thema’s in het boek, zoals vooroordelen, verlies en persoonlijke groei, worden op een natuurlijke manier verweven in het verhaal. Niets voelt geforceerd. Alles krijgt de tijd, en dat past perfect bij het rustige tempo van het boek. Want ja, dit is absoluut een slowburn, maar dat is juist de kracht. Het geeft ruimte om echt met de personages mee te leven.

Sommige momenten raakten me echt, zeker ook door de subtiele verwijzingen naar het eerste boek. Zonder iets te willen verklappen: fans van het eerdere verhaal zullen dit absoluut waarderen.

Voor mij is dit een mooie, warme en ontroerende afsluiter. Een boek dat je rustig moet lezen en vooral moet voelen. (Er is een reden dat in de titel dromen fluisteren en niet schreeuwen). Zeker een aanrader voor liefhebbers van karakter gedreven verhalen.