Terug naar de magische Archipel

Mag ik gelijk aan het begin mijn dank uitspreken aan uitgever Luitingh-Sijthoff? Ik zat vol verwachting te wachten op Zilverling, maar werd verrast met de vraag of ik misschien ook zin had in Onmogelijke Wezens (2) De vergiftigde koning. Deel één had ik nog niet gelezen, dus dat betekende eerst een inhaalslag, maar wat een fantastische ontdekking bleek dit te zijn.

Officieel is dit een young adult titel, maar laat je daardoor niet misleiden: dit is een fantasyserie die voor iedere lezer (mits oud genoeg) heerlijk is om in te verdwijnen.

Terug naar de Archipel
In dit tweede deel is het tijd voor gerechtigheid. Christopher Forrester is teruggekeerd naar Londen om bij zijn vader te wonen na zijn ongelooflijke avontuur in de magische wereld van de Archipel. Maar de Archipel blijkt nog lang niet klaar met hem.

Hij wordt namelijk wakker gemaakt door een kleine jaculusdraak die vrolijk op zijn gezicht kauwt. Jacques mag dan klein van stuk zijn, hij heeft een groot hart (en een nog groter ego) en heeft via Atidina, een reis door de Tussenwereld gemaakt om Christopher terug te roepen. De grote draken hebben zijn hulp hard nodig.
Christopher hoeft niet lang na te denken. Zijn hart maakt een sprongetje, hij droomt nog dagelijks van Mal Arvorian en is de Archipel nooit vergeten. Wanneer hij terugkeert, wordt hij verwelkomd door Naravirala, de sfinx, die hem meteen een nieuw avontuur in trekt.

Een nieuwe heldin
Ondertussen rent prinses Anya over het dak van het kasteel van haar grootvader om een ei te redden. Terwijl ze vol verwachting uitkijkt naar het uitkomen van het jonge kuiken, weet ze nog niet dat haar wereld op het punt staat in te storten.

En zo raken de levens van Anya en Christopher onvermijdelijk met elkaar verweven.

Ik moest eerlijk gezegd even wennen aan een nieuw meisje naast Christopher, na Mal. Maar het duurde niet lang voordat de stoere Anya, met haar Gagana’s, een plek in mijn hart veroverde.
Mythische wezens en een briljante schrijfstijl

In dit tweede deel ontmoet je een compleet scala aan mythische wezens: sfinxen, manticoren, gevleugelde eenhoorns, vuurvogels en nog veel meer bijzondere creaturen. Sommige vriendelijk, andere ronduit vijandig.
Extra leuk: achterin het boek vind je het bestiarium van de Hoeder, waarin je kunt spieken hoe al die wezens eruitzien.

De schrijfstijl van Katherine Rundell is absoluut voortreffelijk en vormt de kern van dit verbluffende, epische fantasyavontuur. Ze weet drama, hilarische humor, verwondering en spanning perfect te combineren. En tot mijn grote verrassing blijkt de bibliothecaris van een mysterieuze, lang verborgen bibliotheek een bijzonder wijze en deskundige harpij te zijn. Iets waar je je heerlijk van alles bij kunt voorstellen. (Grijnss)

Conclusie
Gelukkig hoefde ik niet lang te wachten om verder te lezen, want vanaf de eerste pagina zat ik weer volledig in het verhaal. Wat een genot om terug te keren naar de Archipel en oude vrienden weer te ontmoeten, als Raaf en Irian.

Terwijl ik deze recensie typ, voel ik het alweer kriebelen: ik kan eigenlijk niet wachten om opnieuw de Archipel te betreden en te ontdekken wat de toekomst brengt voor deze magische wereld vol mythische wezens en geweldige beschermers.