Kat en Lock? Ik ben verkocht

Sommige boeken weet je gewoon meteen: die móét ik lezen. Dood spoor was er zo één. Toen ik ’m voorbij zag komen bij Ambo Anthos, moest ik me serieus inhouden om niet te gaan gillen. Eindelijk verder lezen hoe het met commissaris Kat gaat en met haar AI-collega Lock.

Kat en Lock hebben inmiddels drie onopgeloste zaken succesvol afgesloten, maar Kat wil meer. Ze is het thuiszitten zat en verlangt naar een echte zaak samen met haar team, waaronder opnieuw DI Hassan en DS Browne, met advies van professor Okenado, de maker van AIDE Lock. Maar haar baas McLeish blijft echter sceptisch.

Wanneer er een lugubere zaak binnenkomt, een man die gekruisigd is aangetroffen op een heuvel, krijgt Kat die toch toegewezen. Het team is snel ter plaatse, maar slaagt er niet in de dader meteen te pakken. Ondertussen heeft de pers het nieuws al breed uitgemeten en is het oordeel van het publiek snel geveld.

Wat ik zo fijn vind aan deze serie, is hoe echt alles voelt. Kat is geen perfecte heldin, en juist dat maakt haar zo goed. Haar reacties en frustraties maken haar menselijk. Ik vond het soms zelfs hilarisch hoe ze reageert, bijvoorbeeld op de plaats delict. Het geeft een intiem inkijkje in het politieleven, alsof ze het regelrecht tegen de lezer heeft, en dat maakt haar heel menselijk, met al haar irritaties en opvliegers.

En dan Lock…
Ik blijf dat een fascinerend element vinden. De combinatie van mens en AI blijft interessant, juist omdat het niet wordt geromantiseerd. Lock kan razendsnel enorme hoeveelheden camerabeelden analyseren, maar heeft moeite met menselijke emoties, sarcasme en onderbuikgevoelens. Het laat mooi zien dat mens en machine elkaar nodig hebben om een zaak op te lossen.
Dood spoor is een tweede deel dat allesbehalve een herhaling of teleurstelling is. Sterker nog, het is zelfs beter dan zijn voorganger.

Dit is zo’n vervolg dat je alleen maar meer zin geeft in wat nog komt. Laat dat derde deel maar snel komen!