Oordelen, ik hou er niet van. Maar soms kloppen ze wel.."

Jaja, ook het tweede verhaal van het jaar is een tussendoortje van de verhalenfabriek. Marelle Boersma kende ik al van naam, voornamelijk omdat haar boek 'De lijst' heel erg veel aandacht kreeg in de periode dat ik op Tiktok kwam en hij op enorm veel plekken werd aangeprezen. Om nu dan een tussendoortje te mogen lezen, was een mooie introductie in haar manier van schrijven (Ja, ik ben me er zeker van bewust dat een tussendoortje op een hele andere manier is geschreven).

Ik ga in dit geval heel eerlijk bekennen dat dit boek voor mij persoonlijk een kleine misser was. Ik ga het uitleggen, maar eerst even de pluspuntjes op een rijtje zetten.

Het is heel erg interessant om te lezen over Sylvia, die met een samengesteld gezin probeert om kerst te vieren. Dit boek past qua seizoen helemaal in de periode rondom kerst en de winter! Het is misschien wel goed om eens te lezen hoe het loopt in een samengesteld gezin en hoe mensen hiermee omgaan. Ik merkte heel erg dat Sylvia totaal geen band heeft met haar stiefdochter Amber en die strijd lijkt me zo moeilijk. En pubermeisje gaat een nieuwe vrouw in het gezin nooit zomaar accepteren en alle hormonen en dus ook stemmingen als gevolg helpen daar niet in mee. Je merkt ook heel goed hoe Sylvia heel anders tegen de opvoeding aankijkt en zich heel erg in moet houden om zich ermee te bemoeien. Ik vind dit zelf ook een lastige. Als je allebei al een kind hebt en ook samen een kindje zou krijgen, hoe doe je dat dan? Ik neig er ook naar om de biologische ouder te laten bepalen, maar tegelijkertijd krijg je dan bij 3 kinderen ook 3 verschillende opvoedingen, wat ook weer voor de nodige problemen gaat zorgen. Het lijkt me echt ontzetten lastig voor iedereen binnen het gezin, maar ik vind het wel mooi dat dit zo is meegenomen in het verhaal, al merk ik wel dat ik me dus dood ergerde aan Sylvia, omdat ze over alles en iedereen zo oordeelt.

Dat het verhaal zich afspeelt op Schiermonnikoog vond ik ook erg leuk. Ik ben er zelf maar één keer geweest, maar eilanden hebben toch altijd een bepaalde sfeer en die wist Marelle goed neer te zetten in een toch echt wel kort verhaal. Ons kent ons, elke roddel kan fataal zijn en sommige mensen weten stiekem van alles uit te vreten. Iedereen weet dat er wat gebeurt, maar niemand doet iets zolang ze er zelf geen last van hebben.

Wat ik goed vond, was dat de 'dader' om het zo maar te noemen, eigenlijk overduidelijk is en je toch ergens nog even twijfelt. Je weet niet wat er precies gebeurt of gebeurd is en er wordt wel een bepaalde kant op gewezen, maar toch is het een beetje een twijfelgeval totdat je er middenin belandt. Ik vind het heerlijk als dat zo gebeurt. Ik lees misschien wel wat teveel thrillers, waardoor ik het zelf al wel snel doorhad, maar dat maakte het niet minder leuk.

Wat het verhaal voor mij zelf iets minder maakte, was dat er voor een kort verhaal toch best wel wat foutjes in het verhaal stonden (spelling en interpunctie-fouten om precies te zijn) en het feit dat het verhaal echt veel te snel ging. Het leest lekker weg, maar tegelijkertijd had ik ook helemaal geen tijd om er echt in te komen of de spanning echt te voelen. Ook bij dit tussendoortje, misschien nog wel meer dan bij andere soortgelijke verhalen, had ik het idee dat het verhaal beter tot zijn recht was gekomen als een normale thriller. Ik leek nu van alles te missen, vooral qua opbouw en spanning. Er is wel opbouw, maar zodra het hoogtepunt komt is het ook in een oogknippertje weer weg. Dat was wat mij betreft echt heel erg jammer.

Ondanks dat het verhaal dus wel heel veel potentie heeft en ook echt wel interessant was, merkte ik zelf dat het me echt te snel ging, vooral het einde, en dat ik daardoor een heel stuk gevoel en spanning heb gemist. Daarom geef ik 'Tussen twee vuren' 2,5 ster. Ik heb wel interesse om meer van Marelle Boersma te lezen, maar ik denk dat ik de tussendoortjes beter over kan slaan.

~ Live Your Life Reading