"Doden in zee brengen een ziedend tij met zich mee."

Na een hele succesvolle Callanach-reeks (Waarbij er godzijdank nog een nieuw deel uitkomt) was het tijd om de eerste standalone te lezen van Helen Fields. Na de o zo verslavende serie kon ik niet wachten om ook eens een alleenstaand boek te lezen, al was het maar om te kijken hoe anders dat zou zijn in vergelijking met een serie.

In de laatste die sterft gaat Sadie als privé detective op zoek naar een moordenaar nadat Adriana, die net met haar familie op het eiland Mull is komen wonen, vermist raakt en vermoord wordt teruggevonden. Je leest het verhaal voornamelijk vanuit Sadie in de eerste persoonsvorm, maar er zijn ook stukjes perspectief vanuit het eiland zelf, die veel meer lijkt te weten over wat er speelt dan de karakters in het verhaal.

Dit verhaal heeft eigenlijk vanaf het begin al een donker tintje. Een klein eiland, afgesloten van de rest van de samenleving, bewoners die elkaar willen beschermen, een pastoor die de nodige vreemde denkwijzen heeft, hekserij. Er komt van alles in dit boek voor.

Vanaf het begin worden er een aantal verdachte mensen in het verhaal gestopt en worden er lijntjes uitgezet waarbij niemand nog te vertrouwen lijkt. Iedereen lijkt een verhaal te hebben, er lijken allemaal geheimzinnige dingen te gebeuren. En aan Sadie de taak om als buitenstaander uit te vogelen wat er aan de hand is. In dat proces komt ze zowel zichzelf tegen als de obstakels van een klein eiland met het 'ons kent ons' gevoel. Ik vond het erg interessant om te lezen, zelfs met de wetenschap dat het natuurlijk verzonnen is en dat de mensen die echt op dit eiland leven juist hele lieve, warme en verwelkomende mensen zijn. Het is gewoon een heel anders gevoel en dat helpt ontzettend mee in de sfeer.

Het verhaal komt wat traag op gang. Dit vind ik bij de serie ook wel zo, dus ik wist dat ik het kon verwachten. Omdat hekserij een rol leek te spelen in het verhaal, had ik wel mijn twijfels of dit verhaal me goed zou bevallen, maar toen ik er eenmaal in zat kon ik niet meer stoppen met lezen en gebeurde er uiteindelijk van alles tegelijk, waardoor het verhaal weer helemaal op gang kwam. Je moet echter wel echt door het langzame begin heen. Waarom het zo langzaam is? Simpel: Helen Fields stopt heel veel tijd, moeite en detail in het opbouwen van haar karakters, omgeving en verhaal en gooit daarmee een web uit waarin je zelf verdwaald kan raken als je niet uitkijkt.

Voor mij lezen de boeken, hoe traag ze ook op gang komen, altijd heerlijk weg. Dat gold ook weer voor dit verhaal. De schrijfstijl is toegankelijk en Helen schrijft beeldend en weet gevoel goed over te brengen. Meestal gaat ze er niet te diep op in, maar ze weet wel wanner ze een bepaalde impact moet achterlaten (kuchkuch, bedankt hea, Helen) en haar verhalen kloppen van begin tot einde.

Een karakter dat alles zal doen om de waarheid boven water te halen. Misschien soms wat ongeloofwaardig, maar dit is iemand die voor een ander door het vuur gaat (soms ten koste van haar eigen veiligheid) en ze is dus ontzettend geschikt als privédetective. Shady karakters die elke gebeurtenis twijfel geven over hoe het zit. Maar voor mij was het allerbelangrijkste dat er karakters in het boek zaten uit de Callanach serie. Dit boek sloot echt perfect aan op de serie en dat zorgde er bij mij voor dat ik een stuk makkelijker een band op kon bouwen met Sadie en dat de gebeurtenissen dus ook een stuk persoonlijker voelden. Ik hoop dat deze karakters vaker terugkomen. het geeft ze net dat beetje extra diepgang. En ookal is het een standalone, de verhalen zijn zo wel met elkaar verbonden en dat vind ik een heel erg fijn idee.

Ik zeg eerlijk dat sommige stukken van het verhaal wat voorspelbaar waren en sommige delen ook vrij ongeloofwaardig, maargoed, daarvoor is het fictie. Het boek zou saai zijn als het niet wat uitvergroot was.

Het einde was voor mij veruit het allerbeste. Zonder spoilers, het einde had veruit de meeste impact. Hij was heel anders geschreven dan ik gewend was van Helen Fields, maar tegelijkertijd paste het compleet binnen de sfeer en de thema's van het boek en was het laatste stuk voor mij het moment dat ik met tranen in mijn ogen en spanning in mijn buik op het puntje van mijn stoel zat.

Voor mij krijgt 'De laatste die sterft', waarvan de titel trouwens erg goed in het verhaal past, 4,5 ster!

~ Live Your Life Reading