Ja-woord(en)

Fleur Pierets leert Julian kennen op een evenement in Amsterdam in 2010. Beide vrouwen starten een liefdevolle en vooral creatieve relatie. Julian is hydrograaf en reist vaak voor enkele weken naar het buitenland, Fleur is schrijfster, journaliste, columniste en artieste en zoekt altijd nieuwe manieren waarin ze haar creativiteit kwijt kan. En dan ontstaat er een plan dat zowel symbolisch hun liefde zal vereeuwigen maar ook de aandacht brengen op het huwelijk tussen twee personen van hetzelfde geslacht. Project '22' is geboren. Op het moment dat de twee vrouwen hun project plannen zijn er 22 landen in de wereld waar twee vrouwen kunnen trouwen met elkaar en ze willen dan ook die tweeëntwintig landen aandoen en daar hun geloften afleggen.

Door dit op een positieve manier in de aandacht te brengen, en er is heel wat media aandacht voor het project, trachten de twee gelijke huwelijksrechten in meer landen te verwerven. Hun reis start in België waar ze hun eerste huwelijk samen delen. Van daaruit gaat het naar New York, Nederland, Frankrijk en dan staan Spanje, Zuid-Afrika onder andere ook nog gepland. Maar het noodlot slaat echter toe.

Julian, die eerder al een kankerdiagnose en -behandeling had ondergaan, blijkt verschillende tumoren in haar hersenen te hebben, die ook al uitgezaaid zijn en niet te behandelen zijn, tenzij ze beslist het ziekenhuis niet meer uit te komen en haar leven (en levenskwaliteit) onnodig te verlengen. Julian blijft echter niet bij de pakken zitten en gaat volop voor het project, samen met Fleur. Het huwelijk in Parijs is het laatste dat ze nog kunnen beleven eer Julian helemaal bezwijkt onder de tumoren. Zes weken na haar diagnose zal Julian sterven.

Het enige dat Fleur nog kan doen is haar verhaal vertellen door het neer te pennen en lezingen te geven, over haar leven met Julian en '22'.

“Het woord ‘alleen’ is samengesteld uit all + ene. Jij alleen, zonder ander.”Fleur Pierets

Intussen zijn we bijna tien jaar verder en leeft het boek van Fleur Pierets nog heel hard, vooral nu ook met de verfilming die in 2025 verscheen. Ik merk online bij heel wat lezers dat ook zij dit boek nog maar pas ontdekt hebben en lazen waardoor het verhaal van Fleur bijna zeven jaar na verschijnen van het boek nog steeds heel erg geapprecieerd wordt maar vooral dat mensen heel hard meeleven met haar verhaal over liefde en dood.

Fleur beschrijft ook niet enkel haar eigen verhaal maar verwerkt daar doorheen een geschiedenis van andere lgbtqia+ schrijvers en artiesten die hun eigen 'liefde en dood' verhaal kennen. Zo is er Christopher Isherwood en Francis Bacon die aan bod komen. Toen ik het boek las moest ik zelf ook denken aan een ander boek dat ik vorig jaar las, over rouwen, namelijk 'Grief is a Thing with Feathers' van Max Porter. Ik stelde me tijdens het lezen van Julian dan ook die grote zwarte kraai voor die over Fleur heen fladderde, het symbool voor de rouw na de dood van een geliefde.

'Julian' is zonder twijfel een prachtig geschreven relaas van hoe Fleur het verlies verwerkt en toch door moet leren gaan met het leven, hoe moeilijk dat ook is. Ik mocht met Fleur al enkele keren praten via Instagram en op 1 april zal ik haar hopelijk ontmoeten tijdens de boekvoorstelling van haar nieuwe boek, 'Als alles goed gaat' (Borgerhoff & Lamberigts). En wie nog andere werken van haar wil lezen, Beton is ook een aanrader trouwens!
Intussen werd het boek verfilmd, onder regie van Cato Kusters, naar scenario van Angelo Tijssens (schrijver van onder andere Beginnen en De Randen en ook scenarist van Close) en Cato en geproduceerd door onder andere Lukas Dhondt (Girl, Close). In de hoofdrollen zien we Nina Meurisse en Laurance Roothooft, die beide een geweldige vertolking brengen van de twee vrouwen. De film is getrouw aan het boek verfilmd, ontroerend gebracht en met een grote focus op de liefde en het rouwen achteraf. Maar als ik heel eerlijk mag zijn, het boek vond ik toch beter. Ik ben een fan van de Belgische cinema maar niet altijd van de filmstijl (korte heel snel op elkaar volgende scenes, heel lineair verteld verhaal en filmtechnieken waarbij men vanuit rare hoeken filmen, dit had ik bijvoorbeeld ook bij Close). Dit neemt zeker niet weg dat de film een aanrader is en voor wie het boek (nog) niet kent, het verhaal ook op deze manier beter kan leren kennen. De film mocht ook tijdens de uitreiking van de Ensors in Oostende enkele mooie prijzen wegkapen namelijk die van beste film, beste regie, beste scenario en beste hoofdrol (Laurence Roothooft). De film werd ook verkozen om het Filmfest Gent in 2025 te openen. Voor Laurence Roothooft was de film trouwens ook een manier om haar rouwproces voor de dood van haar partner, muzikant Tom Pintens, te verwerken.