Rouwen

Rouwen doet iedereen op zijn eigen manier. Leen Huet schreef haar emoties neer in een dagboek van een jaar, een jaar vanaf de dood van haar moeder tot een jaar erna. Maand per maand worden we als lezer meegenomen in de wereld van literatuur, kunst, de natuur en van de pijn die blijft hangen van de dood en het verlies.

Op 24 december 2022 begraaft Leen haar moeder, zij blijft als enige achter in het ouderlijke huis. Haar vader stierf kort na de lockdown die in 2020 werd opgelegd door de corona-epidemie. Nu ook haar moeder weg is en zij als enig kind achterblijft overvalt een zekere eenzaamheid Leen, een eenzaamheid die ze probeert op te vullen met de dagelijkse beslommeringen.

Hoewel het boek uitgaat van de leegte die achterblijft na de dood van een geliefde wordt er ook veel aandacht besteed aan de schoonheid die nog te vinden is. Daardoor is dit niet een boek dat je heel depressief achterlaat maar eerder aantoont dat er leven is na de dood. Ook de moeilijke dingen die moeten gebeuren kunnen een positief effect hebben, zoals het ophalen van herinneringen door het vinden van een boek of, zoals Leen het in haar boek beschrijft, het onderhouden van de tuin. Op deze manier wordt de dood geen zwart doet dat over alles heen wordt gedrapeerd.

Leen Huet schreef eerder al biografieën over Piet Bruegel, Rubens en Nicolaas Rockox. Na het lezen van 'Weerbots' besloot ik haar boek 'Dansen met Clio' (het boek dat werd uitgegeven kort na de dood van haar moeder) aan te schaffen.

Weerbots is een relaas, een dagboek, een rouwboek maar ook een ode aan familie, liefde en aan de mooie dingen die achterblijven.