Not my cup of tea

Tot twee keer toe viel de naam van dit boek en de auteur in twee onafhankelijke radioprogramma's en werd het de hemel in geprezen. Voldoende reden om het zelf ook ter hand te nemen om mijn eigen mening te vormen. Ik heb sowieso een boon voor jonge vrouwelijke auteurs uit ons eigen taalgebied. Op een of ander manier slagen ze erin om de emoties beter weer te geven. En emoties zijn voor het leven, wat de kruiden zijn voor het eten. Dat en de ethische waarden zijn voor mij steevast absolute voorwaarden voor een eventuele vijf sterren recensie. Ook in Hebban hebben de 2 lezers die zich aan een recensie waagden, de volle vijf sterren gegeven. Helaas kan ik daar zelf echter niet in meegaan. Dit boek staat in de bibliotheek van mijn woonplaats in de categorie 15+, zeg maar adolescentenliteratuur. Waarschijnlijk omdat haar voorgaande werk ook voor die categorie van lezers bestemd was. Els Beerten probeert op die groep in te spelen door superkorte hoofdstukjes en door het vertelstandpunt, dat wisselt tussen Fredo en Vito, ook fysiek te laten verschillen door een ander lettertype en stijl (kortere zinnetjes voor de jonge Vito bij voorbeeld). Maar af en toe wordt het boek toch behoorlijk langdradig, zoals de beschrijving van de verdwijning van de vader van Fredo en de impact die dit op hem had (geeuw!). Het had wat mij betreft allemaal wat korter gekund. En ofschoon beide protagonisten naar een gemeenschappelijk leven evolueren, vind ik toch te weinig natuurlijke continuïteit in het verhaal. Soms is de context ook vaag en dan vraag ik me af wat een 15-jarige versie van mezelf hiervan zou gevonden hebben. Neen, dit is een boek voor de meer ervaren lezer. Het is goed geschreven, maar niet wow. Daarvoor had het korter en kernkrachtiger moeten zijn. Dus al bij al not quiet my cup of tea.