Expliciet feminisme

Kroniek van een jonge vrouw met de welluidende naam Aline. Ik barstte nog net niet uit in het uitschreeuwen van : " et j' ai crié, criééé : Aline, pour qu'elle revienne" naar de grote hit van het Franse one-hit wonder Christophe.
Heleen Debruyne schreef dus een roman met de gelijknamige titel. De auteur is vooral bekend als columniste van het populaire Vlaamse weekblad Humo. Ze doet in niets onder voor het choquerende, vaak ordinaire en vulgaire taalgebruik van de heer Herman Brusselmans. Ook in dit boek is het herhaaldelijk prijs. Ze wil door een expliciet taalgebruik en met (een wat mij betreft overdreven) feministische grondslag de vrouwelijke sexualiteit centraal zetten. Een kind blijkt geen rem op deze honger. Wel blijft ze zich ergeren aan het macho-gedrag van haar partner. En tussen de korte hoofdstukken in, doet ze verslag aan haar bezoekjes aan de psycholoog, bezoekjes die gedoemd zijn om te mislukken vanwege het fundamentele wantrouwen van het hoofdpersonage in de psycholoog. Vermits ik geen fan ben van expliciete beschrijvingen en ook niet echt in de leefwereld van Aline kan geraken, beoordeel ik het boek met slechts twee sterren. Maar anderzijds kan Heleen Debruyne wel schrijven, vind ik. Oordeelt u vooral zelf.