Het heden en verleden schieten in sneltreinvaart aan je voorbij; waar ontmoeten ze elkaar weer?

Na een telefoontje duikt Adriana de trein in om direct van Frankrijk terug naar haar geboorteplaats in Italië te reizen. In het boek wisselen het verleden en het heden elkaar af. Zo reis je met Adriana mee terug naar 'huis' en ontdek je stap voor stap wat er voorafgaande aan het telefoontje gebeurde.

Je leest over de jeugd van de zussen, het opgroeien en het volwassen worden. De band die zich tussen hen ontwikkelt en de liefde in hun leven. Is de band onverbrekelijk of is de spanning op de lijn te groot? Lezend als in een sneltrein dender je door de gebeurtenissen heen en sla je bladzijde na bladzijde om nieuwsgierig naar hoe het verhaal zich ontwikkelt en hoe de auteur het heden het verleden laat ontmoeten.

Ben overigens nog wel met mezelf in "gesprek" over het slot van het boek. Vind ik het sterk of zijn er mij te veel open eindjes....?