Lezersrecensie
Begint sterk om daarna wat af te zwakken
Broers is het eerste Mezza boek van de maand. Het boek verscheen begin februari 2026 en was geluk al snel beschikbaar binnen mijn boeken-abonnement. Op basis van de flaptekst was ik geïnteresseerd en landde het boek op mijn WIL-lijst. Het leek me leuk om het te lezen in de maand waarin het boek van de maand was. En dat is gelukt.
In het boek beschrijft Carolijn Visser de geschiedenis van haar familie en de gebeurtenissen in Nederland in de afgelopen eeuw. Het boek opent sterk en de eerste helft was ik volop aangehaakt. De aanloop naar het springen uit de trein wordt beschreven en ook de oorlogsperiode erna. Als lezer kon ik me goed inleven en voelde me betrokken bij het verhaal. Hoe verder ik in het boek kwam, hoe meer mijn interesse afnam.
Wat maakt dat dit gebeurde?
Het boek is geschreven als was het een verslag, zeg maar alsof het geschreven is door een journalist. De personages en gebeurtenissen worden observerend beschreven. Hierdoor blijft het wat abstract en heeft het soms bijna iets weg van een opsomming van gebeurtenissen. Je mist hoe de personen het ervaren hebben. Alhoewel je wel duidelijk de trots van de auteur op haar familie door het boek heen voelt. Ook dat ze tussendoor aanhaalt hoe ze aan informatie komt, wat haar aanzette tot het schrijven van het boek en hoe ze de telefoontjes naar Amerika ervaren heeft, spreken aan.
Hoe verder in het verhaal en daarmee in de tijd, hoe groter de stamboom wordt. En daarmee neemt het aantal kinderen, kleinkinderen en partners toe. Dit maakte dat het als lezer opletten is, over wie in het hoofdstuk wordt gesproken. Twee van de drie broers zijn of kunstenaar of kunstverzamelaars. Zij zijn volop actief en ontmoeten veel personen. In de loop van het boek werd de opsomming van namen, kunstobjecten en gebeurtenissen me te veel. Het had voor mij beter gewerkt als er minder was behandeld en op sommige onderdelen meer de diepte in was gegaan. Wel vond ik het mooi dat aan het einde van het boek de cirkel wordt rondgemaakt en de grootouders nog weer naar voren komen.
In het boek beschrijft Carolijn Visser de geschiedenis van haar familie en de gebeurtenissen in Nederland in de afgelopen eeuw. Het boek opent sterk en de eerste helft was ik volop aangehaakt. De aanloop naar het springen uit de trein wordt beschreven en ook de oorlogsperiode erna. Als lezer kon ik me goed inleven en voelde me betrokken bij het verhaal. Hoe verder ik in het boek kwam, hoe meer mijn interesse afnam.
Wat maakt dat dit gebeurde?
Het boek is geschreven als was het een verslag, zeg maar alsof het geschreven is door een journalist. De personages en gebeurtenissen worden observerend beschreven. Hierdoor blijft het wat abstract en heeft het soms bijna iets weg van een opsomming van gebeurtenissen. Je mist hoe de personen het ervaren hebben. Alhoewel je wel duidelijk de trots van de auteur op haar familie door het boek heen voelt. Ook dat ze tussendoor aanhaalt hoe ze aan informatie komt, wat haar aanzette tot het schrijven van het boek en hoe ze de telefoontjes naar Amerika ervaren heeft, spreken aan.
Hoe verder in het verhaal en daarmee in de tijd, hoe groter de stamboom wordt. En daarmee neemt het aantal kinderen, kleinkinderen en partners toe. Dit maakte dat het als lezer opletten is, over wie in het hoofdstuk wordt gesproken. Twee van de drie broers zijn of kunstenaar of kunstverzamelaars. Zij zijn volop actief en ontmoeten veel personen. In de loop van het boek werd de opsomming van namen, kunstobjecten en gebeurtenissen me te veel. Het had voor mij beter gewerkt als er minder was behandeld en op sommige onderdelen meer de diepte in was gegaan. Wel vond ik het mooi dat aan het einde van het boek de cirkel wordt rondgemaakt en de grootouders nog weer naar voren komen.
1
Reageer op deze recensie
