Geloof als gezinsontwrichter

Familiekroniek ‘der kleine luyden’ met een wel zeer kabbelend begin. Het duurt een tijd eer de protagonist Hanna trouwt met Simon. Daarna komt het verhaal goed op stoom. Grootste thema is op respectvolle wijze beschrijven en afrekenen met het dogmatische geloof van de vader.

Siebelink schrijft in afwisselend de ‘jij’ en ‘ze’-vorm. Alleen de conversaties zijn in de ‘ik’-vorm. Dat schakelen geeft een afstandelijk effect dat de beladen sfeer van het leven van toen met zijn godsdiensttwisten oproept. De lezer krijgt een beeld van het leven op het platteland in de eerste helft van de 20e eeuw, waar colporteurs van zwaarder gereformeerd geloof boekjes tegen woekerprijzen aan de man brengen. En angst. Dat heeft impact op het gezinsleven én op het bedrijf, waar geen geld te makken is.

Opvallend is het benadrukken van de seizoenen die onverbiddelijk voorbij gaan, onvermijdelijk, steeds opnieuw, wat mooi in samenhang met de veranderende natuur wordt beschreven. Dit voorbij vlieden staat in schril contrast met wat wij als individu willen, wensen en verwachten, waarmee -door de Heer?- toch maar weinig rekening wordt gehouden. Het leven is een worsteling met teleurstellingen waarover ook nog eens veel wordt gezwegen.

Ondanks alles, met name geregistreerd aan het bekrompen einde, is dit toch een boek van hoop. Het leven gaat door, hoe dan ook en is groter dan ons.