Dreigend

Een intrigerende, dreigende leesbeleving. Zowel door inhoud als vorm. Een vrouw moet in haar eentje overleven binnen de contouren van een overnacht verrezen onzichtbare wand in een berggebied. Eenzaamheid, strijd met de elementen, fysiek ongemak, het is hard werken om te overleven. De schrijfstijl dwingt je tot doorlezen: het boek kent geen hoofdstukken. Alleen alinea’s zonder witregels. Het verhaal wordt chronologisch verteld. Door het soms vooruitspringen weet je als lezer beetje bij beetje wat te gebeuren staat, maar niet hoe dat gebeurt. Hierdoor wordt een enorme spanning opgebouwd, een dreiging die blijft hangen tot de laatste pagina’s. Dit maakt dat de werkelijk prachtige beschrijvingen van dagelijks leven, natuur en vooral de omgang met de dieren een diepere lading krijgen. De flexibiliteit van de mens, de veerkracht om uit te stijgen boven jezelf, staat centraal. Ook vanwege het gebrek aan geestelijke uitdaging, omdat je de enige mens bent, afgezonderd van de wereld. Juist als je geen idee hebt wat komen gaat en je weet dat je er alleen voor staat, hoe pep je jezelf op?

Tot slot: een voorwoord, ik heb het nooit begrepen. Lees hem niet, in ieder geval niet vooraf. Het beïnvloedt je leesbeleving, teveel wordt weggegeven. Het boek spreekt voor zich.