De kleuren van het donker

Ik ging af op de recensie in de VN-thrillergids, toch niet de minste zou je zeggen. Het eerste deel heb ik met plezier gelezen, mooie karaktertekeningen, ik voelde me alsof ik in dat dorpje rondliep en ik leefde volop mee met de twee hoofdpersonages. Ik vind dat het gevoel van Saint, die almaar aandringt op meer en uitgebreider onderzoek erg meeslepend beschreven, ik voelde haar frustratie. Maar op een gegeven moment zakt het boek in. Na een paar zeer spannende stukken kabbelt het voort. Patch is begrijpelijkerwijs geobsedeerd na zijn afschuwelijke ervaring, maar zoals wel vaker bij geobsedeerde mensen, is dat weliswaar in te voelen, maar veel te veel om lezers pagina na pagina mee te amuseren. Ik vind dat de auteur hier en daar prachtige observaties doet, schrijnend maar ook doeltreffend het verschil aantoont tussen de have’s en have not’s, maar voor mij zijn het domweg te veel pagina’s voor dat wat er verteld wordt.