ontroerend

Net als haar andere boeken is dit ook weer goed geschreven en meeslepend. Howard verstaat de kunst van het vertellen, kleine gebeurtenissen en minieme emoties weet ze zo te ontleden dat ze herkenbaar zijn voor de lezer die zich er dan pas goed bewust van wordt dan hij (ik) die emoties ook zo heeft, maar zo vluchtig dat het nauwelijks benoembaar is. Dat vind ik zo knap gedaan. En grote levensbepalende gebeurtenissen worden terloops genoemd waardoor de impact enorm is.

Ik heb genoten van de Cazalets, Welbeschouwd vond ik knap geconstrueerd, maar geen van haar vorige boeken heeft me zo ontroerd als Een heerlijke tijd. Voor de hoofdpersoon is het onmogelijk om te ontsnappen aan haar milieu en ze moet teren op 10 heerlijke dagen logeren lang geleden, ik vond het meeslepend, beklemmend en uiteindelijk ook hoopgevend.

Enigszins bijzonder dat de hoofdpersoon op het einde van het boek begint te schrijven aan een boek bestaande uit haar leven tot die tijd. Ik vraag me af in hoeverre dat gegeven autobiografisch is. Doet aan mijn waardering van dit boek overigens niks af.