Wie is de vreemdelinge

Claudia, de ik persoon van het boek is geboren in New York, heeft tot haar zesde hier gewoond en is toen met haar moeder naar een klein dorpje Basilica in het arme zuiden van Italië vertrokken. Met haar 18de gaat ze studeren in Rome. Durastanti woonde negen jaar in Londen In het heden werkt en verblijft ze in New York

Ik heb het boek als het ware doorgeworsteld en kreeg er moeilijke grip op. Het verhaal heb ik als verwarrend ervaren: van het verleden naar het heden en weer terug, voor mijn beleving ging het van de hak op de tak.
De talloze verwijzingen naar boeken, films en muziekstukken zorgden voor de nodige onrust. Nadat ik een lezing op het spoor kwam op internet over spraakmakende boeken, waartoe de vreemdelinge behoort, gepresenteerd door Dr. Els Jongeneel docent aan de universiteit van Groningen, werd het lezen gemakkelijker en kreeg ik steeds meer oog voor de problematiek van Claudia en haar familie en kon ik genieten van de prachtige zinnen en metaforen.

De ouders van Claudia zijn beiden doof en wilde niets weten van gebarentaal, ze waren kwetsbaar in een weinig empathische samenleving. Het valt niet mee om horend kind te zijn van een dove vader en moeder. Claudia heeft wel geleerd zich te uiten. De eerste taal die ze leerde was de taal van de eerste persoon die ze liefhad: het melodieuze, onbelemmerde Italiaans van een jongetje, haar broertje, dat zes jaar ouder was. Buiten dat haar ouders niet horend waren hadden ze ook psychiatrische aandoeningen. Het gedrag was soms uitgesproken excentriek te noemen en wellicht wel eens a-sociaal. Genoemde ontwikkelingen hebben ervoor gezorgd dat Claudia terugkijkt op een dramatische en eenzame jeugd.
Voor mij sprong het hoofdstuk: de eindeloze kamer, eruit. Hierin belicht Claudia wat doofheid, de stilte betekent en de moeilijkheden die het meebrengt in de communicatie tussen haar en haar ouders. Onder andere deze zin kwam ik tegen:

""Als schrijfster draait mijn hele leven om de ironie en de metafoor, maar voor mijn ouders zien die even afschuwwekkend en bevreemdend. Zodra we bij elkaar zijn, komen we in een onbekende zone, een zwarte markt van de taal: ik dring hun allegorieën op, Zij weren me af met eenduidige woorden"".

Dit geeft volgens mij duidelijk aan hoe moeilijk het is en hoe vreemd ze tegenover elkaar stonden.

Het andere probleem is de maatschappelijke positie, te behoren tot kansloze en te leven in armoede. Ze geeft ook aan hoe lastig is het hierboven uit te stijgen

""Het moet heel confronterend zijn om van ver te komen, uit kringen van kanslozen, en dan na een academische studie en banen op hoog niveau toch te moeten constateren dat je er niet bij hoort, dat aan je ‘af te lezen’ is hoe de vroegere armoede nog steeds in je zit. In de vreemdelinge wordt armoede als een ziekte benoemd. Het is niet alleen een sociale toestand, maar een kwaal die van generatie op generatie wordt doorgegeven. Ook bereikte welstand, zelfs toekomstige rijkdom zal dat niet kunnen herstellen"".
Na het lezen en de nodige studie rondom het boek, ben ik het meer gaan waarderen en geef ik het zelfs 5 sterren. Het boek is voor 98 procent autobiografisch, het is voor de schrijfster niet alleen de kunst van het schrijven maar ook een therapeutisch proces. Door het schrijven heeft ze ontdekt wie ze daadwerkelijk is.