Een oneindige ruimte.

Het is denk ik vier jaar jaar geleden dat een mevrouw, lid van een van mijn leeskringen het boek: Zoektocht naar het paradijs van Arita Baaijens, mij kado deed. Ik kwam er in een van de afgelopen weken eindelijk toe om het uit de boekenkast te halen en te lezen. De motivatie is dat ik het idee heb opgevat om in de zomer van 2021(maar wellicht uitgesteld gaat worden door de Corona naar 2022) het land Mongolië te bezoeken waartegen ik zeven jaar geleden heb gezegd: Ik kom terug. In dit boek vind ik de herkenning van de natuur en cultuur waardoor ik indertijd zo gefascineerd ben geraakt.

Arita Baaijens is ontdekkingsreizigster, schrijfster, fotograaf en bioloog. Zij beschrijft in ‘Zoektocht naar het paradijs’ een tocht van 100 dagen door het Altaj-gebergte dat in Siberië ligt op de grens van Kazachstan, China, Mongolië en Rusland. Ze gaat op zoek naar Swambala, het paradijs. Zij reist, in gezelschap van Wayne “de cowboy”die zij door toedoen van een vriendin heeft ontmoet. Wayne wil ook net als Arita het Altaj-gebergte omcirkelen. Zij reizen gemotoriseerd, andere trajecten met paarden en een kameel die als bagagedrager fungeert. Af en toe een fysiek zware reis met regen, mist, storm, maar ook prachtig wolkenpartijen en heldere luchten. De tocht gaat over de meest onherbergzame paden, voert langs weiden met schapen, minuscule dorpjes die er niet altijd even florissant uitzien, rivieren, gevaarlijke rotsen, met fantastische vergezichten op bergen, eeuwige sneeuw, prachtige meren, mooie bloemen, enz. We lezen de beschrijvingen over Kazachen, paardenjongens, sjamanen, herders en keelzangers.

Dergelijk reis maken, kost veel energie, maar geeft ook energie. Arita wordt vaker overvallen door een geluksgevoel in een wereld waar de tijd lijkt stil te staan.

Baaijens heeft deze reis kunnen maken dankzij een opdracht om filmopnames van de tocht te maken.

Wie de ambitie heeft om buiten de grenzen van de eigen cultuur te willen gaan en om in een ander model van de werkelijkheid te stappen zal zich in dit boek herkennen. Mensen die dieper contact met de natuur willen en geloven dat er een gene zijde is zal dit boek een belevenis zijn. Arita Baaijens worstelt vaker met de vraag: “als de wetenschap iets niet kan bewijzen, wat voor veel mensen werkelijkheid is, faalt dan de wetenschap of falen dan die mensen?” De grens tussen weten en geloven is veel vager dan we soms willen toegeven.

Het boek is gemakkelijk te lezen doordat de schrijfster dit in een soort dagboekvorm doet. Elk hoofdstuk begint met een kaart van het gebied waar ze naartoe gaat, van elke dag is een verslag gemaakt met beschrijving van de route, omgeving, het weer en andere bijzondere zaken.

Persoonlijk vind ik dat de schrijfster niet altijd even sympathiek overkomt. Af en toe geeft ze haar reisgenoten en soms ook de lokale bevolking een veeg uit de pan. Ik heb daar moeite mee, je bent altijd gast wanneer je in een ander land verblijft, dus heb je ook met alles wat er leeft respectvol om te gaan. Na het zien van een interview van haar ben ik daar wel wat genuanceerder over geworden.