Meeslepend

In de thriller Het eiland maken we kennis met Mirjam, die veertien is wanneer ze ontdekt dat ze een halfzus heeft. De bekentenis van haar vader zet niet alleen haar wereld op zijn kop, maar betekent ook het einde van het huwelijk van haar ouders. Tussen Mirjam en haar halfzus Nia groeit een hechte band, een verbondenheid die later cruciaal blijkt tijdens de nachtmerrie die zich op het eiland zal afspelen.

Elfgren kiest voor een bedachtzame opbouw. In het begin voelt het verhaal nauwelijks aan als een thriller; de toon is eerder ingetogen en relationeel. Maar haast ongemerkt sluipt er spanning in het verhaal. Wat eerst gemoedelijk lijkt, kantelt langzaam naar een beklemmende en zenuwslopende sfeer.

De auteur wisselt regelmatig tussen heden en verleden, zonder duidelijke hoofdstukafbakening. Toch zorgt dit nergens voor verwarring – integendeel, het versterkt de psychologische diepgang en houdt de lezer voortdurend alert.

Een belangrijk en indringend thema is huiselijk geweld en de reactie van de omgeving daarop. Het ongeloof van zogenaamde vrienden wanneer het slachtoffer eindelijk spreekt, het gevoel van machteloosheid, en de wanhoop die kan leiden tot daden die misschien niet goedgekeurd, maar wél begrepen kunnen worden. Dit wordt scherp en genuanceerd neergezet.

De setting – een verlaten eiland, een dreigende storm en de duisternis van de nacht – versterkt de sinistere ondertoon en tilt het verhaal naar een hoger spanningsniveau.

Het eiland was voor mij een eerste kennismaking met Sara B. Elfgren, maar zeker niet de laatste. Haar subtiele spanningsopbouw en psychologische diepgang maakte indruk.