Lezersrecensie
Spannend!
Rookgordijn is het tweede deel in de Brighton Mysteries- series van Elly Griffiths. In deze serie neemt de schrijfster ons mee naar het begin van de jaren vijftig van de vorige eeuw. In Het zigzagmeisje, het eerste deel uit deze serie, maakten we al kennis met rechercheur Edgar Stephens.
December 1951, Brighton. Twee jonge kinderen die, na een avond buiten spelen, niet meer naar huis komen! Niemand heeft ook maar een idee waar ze zouden kunnen zijn, één van de grootst mogelijke drama’s voor de respectievelijke ouders. Rechercheur Edgar Stephens krijgt de onnoemelijk zware opdracht om deze kinderen terug te vinden. Alle mogelijke sporen lijken aanvankelijk dood te lopen. Als er een derde kind verdwijnt, wordt het letterlijk een race tegen de tijd om het mysterie op te lossen.
Elly Griffiths weet in deze serie de sfeer van de jaren vijftig levendig op te roepen. Het is voor de lezer eventjes terugschakelen in de tijd: de politie beschikte niet over de moderne hulpmiddelen die we nu hebben, niet iedereen had zelfs maar een telefoon waardoor de communicatie veel trager verliep.
In dit verhaal spelen sprookjes en pantomimes een belangrijke rol. Sprookjes worden op een originele en kritische manier bekeken. Ze worden zelfs voorgesteld als en soort horrorverhalen: boze stiefmoeders, vreemde wezens, kinderen die dreigen vermoord te worden, gifmengers, … . Edgar Stephens moet trachten uit te vissen of er in de sprookjes, verhalen en pantomimes een link zit naar wie de dader is.
Net zoals in Het zigzagmeisje zet Elly Griffiths ons regelmatig op het verkeerde been als we trachten te gokken hoe de vork in de steel zit. Het is dan ook belangrijk om oog te hebben voor de details tijdens het lezen. Een belangrijk gegeven in het boek is de vriendschap tussen Edgar en de goochelaar Max Mephisto. Zij zijn bevriend sedert zij samen hun militaire dienst deden tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Ik vond het heel leuk om mij onder te dompelen in de sfeer van Rookgordijn en kijk zeker uit naar een volgende boek in deze Brighton Mysterie-serie!
December 1951, Brighton. Twee jonge kinderen die, na een avond buiten spelen, niet meer naar huis komen! Niemand heeft ook maar een idee waar ze zouden kunnen zijn, één van de grootst mogelijke drama’s voor de respectievelijke ouders. Rechercheur Edgar Stephens krijgt de onnoemelijk zware opdracht om deze kinderen terug te vinden. Alle mogelijke sporen lijken aanvankelijk dood te lopen. Als er een derde kind verdwijnt, wordt het letterlijk een race tegen de tijd om het mysterie op te lossen.
Elly Griffiths weet in deze serie de sfeer van de jaren vijftig levendig op te roepen. Het is voor de lezer eventjes terugschakelen in de tijd: de politie beschikte niet over de moderne hulpmiddelen die we nu hebben, niet iedereen had zelfs maar een telefoon waardoor de communicatie veel trager verliep.
In dit verhaal spelen sprookjes en pantomimes een belangrijke rol. Sprookjes worden op een originele en kritische manier bekeken. Ze worden zelfs voorgesteld als en soort horrorverhalen: boze stiefmoeders, vreemde wezens, kinderen die dreigen vermoord te worden, gifmengers, … . Edgar Stephens moet trachten uit te vissen of er in de sprookjes, verhalen en pantomimes een link zit naar wie de dader is.
Net zoals in Het zigzagmeisje zet Elly Griffiths ons regelmatig op het verkeerde been als we trachten te gokken hoe de vork in de steel zit. Het is dan ook belangrijk om oog te hebben voor de details tijdens het lezen. Een belangrijk gegeven in het boek is de vriendschap tussen Edgar en de goochelaar Max Mephisto. Zij zijn bevriend sedert zij samen hun militaire dienst deden tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Ik vond het heel leuk om mij onder te dompelen in de sfeer van Rookgordijn en kijk zeker uit naar een volgende boek in deze Brighton Mysterie-serie!
1
Reageer op deze recensie
Meer recensies van Maritaleest
Gesponsord
Eén wens. Twee levens. Een onvergetelijke vriendschap. Schrijf je nu in voor de Hebban Leesclub.
Een hilarische en spannende donkere romcom met een bloederig randje.
In Broers laat Carolijn Visser via haar familieverhaal zien hoe kunstenaars de behoudende naoorlogse sfeer doorbraken. Lees hier over het Mezza Boek van de Maand.
