Een apocalyps vol hartslag en hartzeer.

In Dolers sleurt Mark van Dijk je zonder pardon een wereld in waar je de stank van verrotting bijna kunt ruiken en het gekerm van dolende ondoden in je oren blijft hangen. Toch is dit geen simpele zombie-thriller; het is in essentie een rauw, pijnlijk en soms onverwacht teder verhaal over een vader die weigert zijn kind op te geven.

Max Berkheij is geen actieheld met een stoer verleden, maar een gewone man die met pure wilskracht, een vleugje inventiviteit en een stevige dosis wanhoop overeind blijft. Zijn zoektocht naar een mogelijk medicijn voor zijn oudste dochter Charlotte is niet alleen een race tegen de klok, maar ook tegen de aftakeling van hoop zelf. Van Dijk wisselt gruwelijke confrontaties met dolers af met intieme momenten tussen Max en zijn jongste dochter Maud, waardoor de spanning nooit simpelweg adrenaline is, het is emotioneel geladen spanning.

De kracht van Dolers zit in de manier waarop Van Dijk de apocalyps menselijk maakt. De zombies zijn gevaarlijk, maar de échte dreiging is wat verlies met je geest doet. Toch gaat de auteur niet voor goedkope melodramatiek; de hoop van Max voelt soms net zo gevaarlijk als de ondoden die buiten op de loer liggen.

Wie denkt hier een standaard zombieverhaal te vinden, komt bedrogen uit. Dolers is grimmig, meeslepend en verrassend ontroerend. Het laat je achter met de vraag: als liefde écht alles overwint… wat blijft er dan van jou over als die liefde botst op de harde grens van de werkelijkheid?

Een beklemmend eerste deel dat smaakt naar meer, maar je hart niet ongeschonden achterlaat.