Bevreemdende verhalen

Er zit een bevreemdend kantje aan de meeste van de 13 verhalen. Soms ligt dat aan de personages, soms aan de situatie en soms had ik het gevoel dat het verhaal als ijle lucht voorbij dreef (dit laatste voornamelijk in het slotverhaal).
Allereerst wil ik iets kwijt over 'Daar is de hond', een verhaal over een hond die er niet meer is. De absurditeit ligt al in de titel. Dit is stuk is even hilarisch als het kort is, en dan bedoel ik dat met het adjectief 'heel' ervoor. Eén van de grappigste verhalen die ik ooit heb gelezen.
De andere verhalen gaan, zoals bij 'Daar is de hond', over een gemis, een leegte die ervaren wordt. Soms komen de personages er eerder zielig uit, maar evenzeer sterk en veerkrachtig.
Bij het lezen van de bundel bladerde ik regelmatig terug naar een vorig verhaal en moest vaststellen dat ik me bij sommigen niets meer kon voorstellen. Lag het aan mij of blijven sommige stukken te veel aan de oppervlakte? Bij 'Als de dingen beginnen te draaien' ervaarde ikzelf het gemis dat als doorlopend thema in deze bundel aan bod komt: graag had ik meer gelezen over de vader.
Het verhaal dat me het meest heeft verrast is 'nachtruiters'. Desondanks dat ik halverwege begon af te haken, maar moedig voorlas, werd ik beloond met een ontroerend einde.
Verder heeft me de stelling dat kinderen hun ouders als decor in hun levensverhaal ervaren getroffen ('Het is al gebeurd'). Dat is iets om verder over na te denken.
Kortom, een bundel met wat ups en downs wat mij betreft. Achteraf houd ik er zeker een positieve indruk van over.