De cello en Het lichaam

De cello en Het lichaam van de overleden Elisabeth. In deze hoofdstukken zaten voor mij het meeste klank, vloeide de grootste liefde uit. De arts die het lichaam van Elisabeth opensneed leek vreemd genoeg de persoon te zijn die het meeste om haar geeft, meer dan haar eigen zus. Daarmee komen we bij de onderliggende relaties van de vier mensen die de woongroep Klank en Liefde uitmaken. Al draait de groep rond het gelukkig samenzijn, valt er weinig van te bespeuren. Zoiets komt niet goed. En al helemaal niet wanneer de groep geleid wordt door een tiranieke moederfiguur, die alles voor de andere bewoners beslist. Deze roman, die volgens de auteur als fictie gelezen moet worden, is een waarschuwing voor dit soort praktijken en sektes.
De manier waarop ze dat doet door in elk hoofdstuk van perspectief te wisselen is op zijn minst bijzonder te noemen. Meer nog door niet enkel mensen maar ook zaken zoals dus een cello en verschijnselen zoals twijfel aan het woord te laten. Dat vind ik een knap uitgangspunt, maar net doordat het elk hoofdstuk wisselt, begon het leesplezier naarmate het boek vorderde af te nemen. Te voorspellend?
De laatste pagina's van Wij Zijn Licht hebben me daarentegen wel kunnen bekoren: gezien vanuit het perspectief dat dan aan bod is, is er geen mooier open einde denkbaar.