Bloedmooi

Het boek verhaalt over een laatste ontmoeting tussen twee vrienden die niet veel meer van het leven verwachten. Dat is dan voornamelijk waar voor het hoofdpersonage, dat vrijwel het hele boek aan het woord is. Weinig actie dus, maar het mooie aan dit boek zit 'm in de prachtig verwoorde sfeer. Wanneer de twee vrienden aan tafel zitten, is het net alsof je erbij zit. Het heeft me zinnen verschillende keren doen herlezen, zo mooi.
De personages (buiten de twee vrienden passeren ouders en een min voorbij) voelen quasi mytisch aan. Er zit een randje magisch realisme in deze roman.
Omdat het zo goed als een momoloog is en de schrijver in rondjes blijft draaien tegen het einde, merkte ik dat ik de laatste hoofdstukken sneller ben beginnen te lezen. Wat meer respons van andere personages zou het verhaal boeiender gemaakt hebben, denk ik. Maar dat zou dan ten koste van het standpunt van het hoofdpersonage zijn gegaan. Márai heeft een duidelijke keuze gemaakt.