ierlandogen

Ierlandogen is een verhaal waar je echt voor moet gaan zitten, het vraagt tijd en volledige concentratie.
Het leven van Felicia Joya staat bij aanvang van het boek echt stil, bewust stil voor haar, maar gaandeweg komt er beweging, beweging in haarzelf geestelijk en lichamelijk, haar omgeving en haar herinneringen. Een pad zal ze begaan op haar tempo, haar initiatief en haar werkwijze. Een pad dat ze vooral dankzij Liya durft te betreden en waar ze Floyd zal tegenkomen. Ook hij heeft een weg te bewandelen, maar toch op een ander niveau. En kunnen ze die weg samen bewandelen of is dat een onmogelijke zaak?
Het toch wel speciale en ruimdenkende verhaal is niet voorspelbaar en met spiritualiteit doorregen. Liefde, vriendschap, haat, woede, onmacht, rekbaarheid, geloof, omgeving en romantiek komen allen aan bod. De natuur en de Ierse landschappen worden zo mooi omschreven, alsof je het verhaal daar ter plekken leest.
De schrijfstijl is soms erg klassiek, het wrong soms met de moderne toesten in verhaallijn, verder leest het prettig en wou je blijven lezen voor antwoorden.
Het verhaal is geschreven in de derde persoon, wat in het begin toch regelmatig schakelen was, daar het verhaal bewuste openingen liet. Zelf had ik het liever vanuit de hoofdpersonages gelezen om ze beter te kunnen plaatsen en aanvoelen, ze stonden nu soms net te ver van me af.
De schrijfster gebruikte veel details en woorden, dat laatste had naar mijn gevoel iets minder gemogen, het had het nog krachtiger gemaakt op sommige momenten met beknoptere fragmenten.
Dat Eva-Maria Biss kan schrijven en de lezer totaal meeneemt in haar verhaallijn staat vast! Dit debuut laat zien dat ze enorme schrijfcapaciteiten bezit en we hopelijk nog meer van haar mogen lezen in de toekomst!

4 sterren

@missp_her_books_read