Te veel loze informatie

'De internationale bestsellersensatie uit IJsland' luidt de kreet op de vooromslag. Dat betreft Ragnar Jonasson's Sneeuwblind. Het verhaal loopt lekker, maar komt traag op gang. Niet erg met een IJslandse thriller, want dat is een beetje een handelskenmerk. Doch ergens mist deze crimi een boeiend bindende factor. Het is allemaal wat te relaxed, te gemoedelijk en te weinig diepgang. Wellicht had ik het een sterker verhaal gevonden als ik niet de toppers van Ysra Sigurdardottir en zeker Arnaldur Indridason had gekend. Want waar de laatste uitblinkt in duisternis, weemoedigheid, zijn verhalen beklemmend en beknellend zijn, mis je dat bij Jonasson. Zijn zinnen lopen goed, het taalgebruik is eenvoudig en de verhaalopbouw logisch. Maar er gebeurt te weinig, al is de uiteindelijke opbouw naar de ontknoping van het moordmysterie goed geconstrueerd. Maar waar je bij Indridason steeds het gevoel hebt dat elk detail kan bijdragen tot de mogelijke oplossing of verklaring, zo staat er in Sneeuwblind te veel loze informatie. Voor onbekenden met het IJslandse oeuvre een goede start, maar weet dat er beter werk op de markt is. De 'sensatie' quote is derhalve wat opgehemeld.