Originele misdaadroman boordevol humor

Deze recensie is eerder geplaatst op vrouwenthrillers.nl
@NeeltjesBoeken

Anne-Laure van Neer is een Belgische schrijfster. Ze werkte tot 2010 in de toeristenbranche. Daarna gaf ze haar baan op om zich volledig op het schrijven te richten. In 2015 debuteerde ze met de misdaadroman Justine. Deze werd genomineerd voor de Hercule Poirotprijs, de jaarlijkse literatuurprijs voor de beste Vlaamse misdaadroman. Joséphine is het vierde boek van Anne-Laure van Neer. De cover is in lijn met haar boeken Louise en Maurice. Ze hebben alle drie een zwarte omslag, helemaal bovenaan in wit staat de naam van de schrijfster, daaronder in het groot de naam van het boek en boven de I staat een rode vorm. Op de cover van Joséphine staat heel prominent een cupcake die versierd is met slagroom en vruchten.

Joséphine woont in woonzorgcentrum Den Groenen Hof. Ze is een krasse oude dame die altijd op de boerderij gewerkt heeft. Eerst met haar ouders en later alleen met haar moeder. Ze zag haar moeder dementeren en daardoor aftakelen. Dat wil Joséphine niet. Daarom richt ze samen met wat vrienden de Thanatosclub op. Deze club heeft als leus: Thanatos, tot in de kist. Ze willen zelf bepalen wanneer het moment van hun levenseinde gekomen is en elkaar daarbij helpen. Ze hebben een tuin bij het woonzorgcentrum met gifplanten, een receptenboek met fatale recepten en een boekje waarin per lid staat wanneer de club in actie moet komen en met welk baksel. Na de begrafenis van Gustaaf meldt de directeur echter terloops dat er nieuwbouw komt en dat hun tuintje daarvoor moet wijken. De Thanatosclub komt daarom in actie om dat te voorkomen.

Dit boek pakt meteen de aandacht van de lezer. In het eerste hoofdstuk wordt de problematiek al geschetst: de giftuin moet plaats maken voor nieuwbouw. Vanuit Joséphine wordt meegedacht hoe dit opgelost kan worden. Joséphine is behoorlijk creatief daarin en ze gaat best ver om de tuin te behouden. De leden van de Thanatosclub worden kort geïntroduceerd en ze hebben allen hun eigen typeringen. Zo komt Joséphine van de boerderij en gebruikt ze graag vergelijkingen die daarmee te maken hebben. Bovendien praat ze met haar overleden moeder. De Kolonel is een oud-militair die problemen vertaalt in militaire operaties, Ida denkt alleen maar aan eten en Brigitte denkt dat ze nog steeds onweerstaanbaar is voor mannen. Dan is er ook nog lid Germaine, maar zij blijkt al vrij vlot in het boek dementerend te zijn en dat is voor haar het moment dat ze toe is aan haar levenseinde. De hoofdstukken zijn kort en lezen makkelijk weg. Het verhaal is vol humor geschreven en ook bizar. Regelmatig zijn er onverwachtse wendingen waardoor het verhaal niet saai wordt en Van Neer de lezer nieuwsgierig maakt hoe dit verder zal lopen. In het boek zijn een aantal recepten opgenomen uit het receptenboek van Joséphine, uiteraard wel de niet giftige varianten. Dit is een leuke toevoeging. Erg veel spanning is er niet in dit boek. Daarom wordt Joséphine eerder getypeerd als een misdaadroman dan een thriller.

Anne-Laure van Neer heeft met Joséphine een originele misdaadroman geschreven die boordevol humor zit.