Voor mij te poëtisch

Zo zie je maar dat smaken verschillen. Dit boekje is overladen met nominaties en prijzen en prachtige recensies. Maar mijn ding was het niet. Gelukkig waren het maar 122 pagina’s.

Een vader en twee zonen blijven achter na het overlijden van hun vrouw en moeder. Kraai komt hulp bieden en blijft zo lang het nodig is. Vooral de stukjes waar de kraai aan het woord is vond ik moeilijk te duiden. Voor mij te poëtisch, te fragmentarisch en vooral te vreemd.
De laatste bladzijde vond ik dan wel weer mooi:
“De as roerde zich, blijkbaar gretig om te gaan, dus ik hield het blik schuin en schreeuwde tegen de wind in

IK HOU VAN JE IK HOU VAN JE IK HOU VAN JE

en de as vloog de lucht in, als een wolk, met de ongrijpbaarheid van een wolk, fysiek vluchtig en visueel onbeschrijfelijk, een spikkelige wirwar van verkoolde vogeltjes tegen de grijze lucht, de grijze zee, de witte zon, en weg. En de jongens waren achter me, een vloedgolf van gelach en geschreeuw, ze omknelden mijn benen, struikelden en grepen zich vast, sprongen, tolden in het rond, vielen, gierden en schaterden en schreeuwden

IK HOU VAN JE IK HOU VAN JE IK HOU VAN JE

en hun roep was het leven en het lied van hun moeder. Onvoltooid. Schitterend. Alles.”

Laten we het leven vooral vieren. Maar nu snel door naar het volgende boek!