Voorspelbaar, zoetsappig boek met moraaldialogen.

‘Het weeshuis in de azuurblauwe zee’ is een voorspelbaar, zoetsappig boek met moraaldialogen.

Rating: 2 sterren.

Voor mij viel dit boek helaas nogal tegen. In het begin vond ik het leuk. Het boek heeft een maffe, speelse sfeer en alles is filmisch en met een toets absurdisme geschreven. Ook vond ik de ontwikkeling van een bepaald weeskind erg mooi uitgewerkt en belangrijke issues aankaarten.

Maar halverwege verloor ik mijn interesse. Ik vond het saai worden en ik begon me te ergeren aan bepaalde dingen. Zo werden sommige karaktertrekjes van het hoofdpersonage uitgekauwd zodat ik op een gegeven moment dacht ‘ja, ja, nu weten we het wel’ en vond ik de schrijfstijl te uitleggerig en letterlijk worden naar mijn smaak.

Het boek poogt via een wereld waarin magische kinderen en wezens (onterecht) gevreesd worden, onze eigen wereld te bekritiseren. Voor een boek van ca. 400 pagina’s vond ik dit aspect onvoldoende uitgediept. Daarnaast werden er allerlei boodschappen overgebracht d.m.v. tegeltjeswijsheden-achtige zinnen in dialoog en monoloog. Dat vond ik geforceerd en drammerig overkomen.

Ik voelde niks voor de personages en miste (emotionele) diepgang. Al met al voelde het alsof de auteur zijn boodschap over wilde brengen, en als het ware een checklist af ging om die boodschap met de meest voor de hand liggende ideeën over te brengen. Het was ook verschrikkelijk voorspelbaar.

Er zijn echter héél veel mensen die dit boek geweldig vonden, en daar kan ik me ook goed wat bij voorstellen. Als je van feelgood houdt met een tikkeltje magie, is dit boek zeker het proberen waard! Voor mij persoonlijk was het gewoon geen succes, helaas.