Schitterende schrijfstijl, maar het verhaal is repetitief

“Het Onzichtbare Leven van Addie LaRue” heeft een schitterende schrijfstijl, maar het verhaal is repetitief.

⭐: 3,5 sterren

Aanvankelijk was ik enthousiast door het verhaalconcept en de thema’s, maar hoe meer ik erover nadenk – unpopular opinion incoming – viel het boek me toch tegen.

De schrijfstijl vond ik uitzonderlijk goed. Melodieus, poëtisch, sferisch en romantisch zonder dat het geforceerd overkwam of zwaar werd. Ook gebruikte Schwab soms details waardoor je alles nét wat specifieker en uitgebreider voor je zag. De schrijfstijl zou ik dus 5 sterren geven!

Het begin hield me geboeid. Hoe Addie’s leven was en dat ze daaruit wilde ontsnappen, hoe ze bad tot goden die niet antwoordden, hoe ze een deal sloot met de duisternis en leerde leven met haar vloek.

Maar in de middenmoot verloor ik mijn interesse. Addie’s belevenissen kwamen telkens op hetzelfde neer: er gebeurt iets, ze ontmoet iemand en wordt dan weer vergeten. Er zat daardoor weinig vooruitgang in het verhaal, alsof er geen eind aan kwam, en het haalde een stuk spanning weg. Ook lezen we over een tweede protagonist en zijn backstory. Hoewel ik zijn personage interessant vond, vond ik dat dit deel een stuk korter had gekund. Er werd een hoop verteld om hetzelfde duidelijk te maken. Richting het einde van het boek werd ik weer meer gegrepen en het eind vond ik mooi.

Wat ik heel jammer vind, is dat Addie eeuwig leeft en alle facetten van modernisering heeft meegemaakt, maar daar weinig mee werd gedaan in het boek. Er viel zo veel meer te ontdekken van de wereld (het speelt voornamelijk in Frankrijk en New York gedurende 300 jaar) en de geschiedenis. Met 575 bladzijdes vond ik het een fors boek en ik denk dat dat meer dan genoeg ruimte bood voor variatie, verdieping, complexiteit en allerlei dingen ontdekken. Maar in plaats daarvan was het erg repetitief.

Ik kan echter wel begrijpen waarom zoveel mensen dit boek wél helemaal fantastisch vinden. Het is persoonsafhankelijk en ik vind het leuk om te zien hoe smaken toch altijd weer verschillen als het op boeken aankomt. Als je in de mood bent voor een prachtige schrijfstijl is dit boek in ieder geval een goede keuze – ook de Nederlandse vertaling, want die heb ik gelezen!