Laat je constant twijfelen over wat echt is en wat niet…

‘Caraval’ is een avontuurlijke, mysterieuze en spannende YA-fantasy die je constant laat twijfelen over wat echt is en wat niet…

Beoordeling: 3,5 sterren

Van kleins af aan dromen de onafscheidelijke zusjes Scarlett en Donatella ervan om een van de magische, interactieve voorstellingen van Caraval bij te wonen, waar de toeschouwers deelnemen aan de voorstelling, als een spel. Jarenlang schrijft Scarlett brieven aan meester Legende van Caraval in de hoop te worden uitgenodigd, maar zonder resultaat. Tot die droom plots wél werkelijkheid wordt en ze op een dag een magische uitnodiging ontvangt. Caraval vindt echter plaats op een ander eiland. Scarlett durft niet te gaan, bang dat hun gewelddadige vader hun ontsnapping ontdekt en haar en haar zus zwaar zal straffen als hij hen vindt. Maar Donatella is koppiger en rebelser dan Scarlett en zorgt er met de hulp van een zeeman die ze pas net heeft ontmoet voor dat ze toch gaan. Eenmaal aangekomen neemt het spel een onverwachte wending en staat er ineens een hoop op het spel.

Ik heb bizar genoten van dit boek. Het begint meteen sterk. Er wordt goed duidelijk hoe de verhouding tussen de zusjes is, hoe hun persoonlijkheden zijn en hoe hun vader hen op gewelddadige manier onder de duim houdt. Het grootste deel van het verhaal gaat over het spel (waarover ik niet in details treedt i.v.m. spoilers) en dat deel vond ik ge-wel-dig. Het was avontuurlijk, spannend, mysterieus. De lezer heeft niet meer informatie dan het hoofdpersonage – Scarlett – waardoor je je constant afvraagt wat echt is en wat onderdeel is van het spel is, wie je wel kunt vertrouwen en wie niet en of iemand wel zegt wie die is of niet. Er zaten ook een hoop leuke twisten in. Dat alles zorgde ervoor dat ik telkens door wilde lezen om te weten hoe het verder zou gaan.

De schrijfstijl vond ik niet zo heel goed. Niet op een manier dat het onprettig las of dat het echt slecht was. Maar de omschrijvingen waren soms een beetje over de top. Dan leek het alsof de schrijfster heel erg poëtisch en toverachtig probeerde te schrijven door alles met glazuur en sterrenstof te besprenkelen, maar vaak was dat gewoon net té. Het zou sterker geweest zijn als dat wat gas teruggenomen had. Gelukkig was dit niet op elke pagina steeds maar weer het geval, dus stoorde het me niet echt. Ook zaten er bepaalde dingen in het verhaal die ik wat onlogisch vond en de personages waren enigszins vlak. Ze hadden interessanter en dieper gekund wat mij betreft, en meer ontwikkeling kunnen doormaken.

Ondanks de dingen die beter konden, heb ik oprecht enorm genoten van dit boek. Ik raad het dan ook zeker aan, vooral als je iets wil met een vleugje fantasy zonder een hele nieuwe epic/high-fantasywereld. Dit boek vervaagt de lijn tussen magie en werkelijkheid.