Enkele pagina's lang boeiend

In het begin leest het best lekker weg, je wordt opgeslokt door een verwarde gedachtestroom van een jonge vrouw, die is opgenomen in een gesticht, schijnbaar vanwege de issues die ze met haar moeder heeft. Al na enkele pagina's begin je te beseffen dat er niks anders komt dan dat eindeloze geraas. Er zal nauwelijks een verhaal verteld worden, terwijl het geraas in haar hoofd gaandeweg steeds meer begint vervelen, het verandert steeds meer in interessant gedoe, in een trucje. "Kijk mij eens vakkundig de waanzin verwoorden!"
Wat mij nog het meest begon te irriteren was de egocentrische houding van die vrouw, de desinteresse en de minachting voor de mensen om haar heen. De mensen om haar heen zijn slecht figuranten in een ronddraaiende brij van gedachten, terwijl zij in plaats daarvan ook een welkome afleiding hadden kunnen zijn.
Toch krijgt het boek nog twee punten, vanwege het gevoel dat ik had tijdens de eerste 20 - 30 bladzijden. Want als zoiets niet te lang duurt, leest het eigenlijk best lekker.