Ik begon nightshade voor de vibe... en bleef voor de spanning

Ik moet eerlijk zijn: nog vóór ik goed en wel begonnen was, wist ik al dat Nightshade helemaal mijn ding ging zijn. Dark academia? Check. Een duistere academische setting vol geheimen? Check. En dan ook nog enemies to lovers? Ja… ik was verkocht.

Vanaf de eerste pagina hing er zo’n donkere, mysterieuze sfeer die mij meteen mee had. Dat typische gevoel dat er iets niet klopt, dat iedereen iets achterhoudt, en dat de academische omgeving bijna een personage op zich wordt. Alles ademt spanning, macht en onderhuidse dreiging... precies wat ik zoek in dit genre.

Wat mij vooral bijbleef, is de dynamiek tussen de personages. De enemies to lovers is hier geen oppervlakkige trope, maar een langzaam, intens spel van aantrekking en afstoting. Blikken die meer zeggen dan woorden, scherpe dialogen, en constant dat gevoel van ik vertrouw je niet… maar ik kan je ook niet negeren. Ik hou daarvan wanneer een romance ongemakkelijk mag zijn, en dat is hier absoluut het geval.

Ook inhoudelijk voelde het boek sterk aan. De personages zijn allesbehalve zwart-wit, en dat maakt het verhaal alleen maar interessanter. Niemand is puur goed of puur slecht, en dat morele grijze gebied past perfect binnen de dark academia vibe.

En dan… het einde.
Zonder iets te verklappen: ik sloeg het boek dicht met meer vragen dan antwoorden. Echt zo’n einde waarbij je even voor je uit staart en denkt: wacht… dit kan toch niet het einde zijn? Het voelde onaf, maar op een manier die me alleen maar nieuwsgieriger maakte naar wat nog komt.

Nightshade is voor mij zo’n boek dat je leest voor de sfeer, de spanning en de complexe relaties. Als je houdt van dark academia, enemies to lovers en verhalen die onder je huid kruipen en daar blijven hangen, dan is dit er eentje die je absoluut moet oppakken.

Ik kan alvast zeggen: ik kijk enorm uit naar het vervolg, want na dat einde heb ik echt nood aan antwoorden.