Onderhoudend leesvoer

In De Volkskrant las ik onlangs dat de autobiografische werken van Thomas Bernhard 'de boeken van Knausgård doen verschrompelen tot egokitsch.' Meteen naar de boekhandel gerend, dus maar.

Nu ik het (chronologisch) eerste deel van de serie, 'Een kind', heb gelezen, kan ik zeggen dat Volkskrant-journalist Geertjan de Vugt wel een beetje heeft overdreven. 'Een kind' is onderhoudend leesvoer voor wie van het genre houdt, maar Knausgård is beter, en wel omdat Knausgård laat zien, waar Bernhard alleen maar vertelt.

De belevenissen van Bernhard zijn objectief gezien aangrijpender dan die van Knausgård, trouwens. Waar Knausgårds vader gewoon wat hufterig is, hééft Bernhard niet eens een vader. En zijn moeder gaat vol op het orgel qua kindermishandeling. Daarnaast is zijn opa geen lieve boer maar een arrogante schrijver. En waar Knausgård op een volstrekt normale school zit, heeft Bernhard een sadistisch heropvoedingsgesticht waar hij over kan schrijven.

Des te jammer vind ik het, dat deze 'unhappy childhood' tot een net iets minder (maar evengoed) blinkende 'writers goldmine' heeft geleid.

(Ik heb trouwens de onlangs verschenen vertaling van Ria van Hengel gelezen, maar die kan ik hier op Hebban niet vinden.)