Geen storm maar zuchtje wind

Catherine is getraumatiseerd en praat daardoor niet meer. Haar artsen denken dat ze dat kunnen doorbreken door haar het verleden opnieuw te laten beleven.

Vijftien jaar geleden waren Lucian en Catherine onafscheidelijk. Tot Catherine hem zonder iets te vertellen verliet. Nu ontmoeten ze elkaar weer. Krijgen ze een nieuwe kans?

Het verhaal intrigeert, wat komt doordat het hoofdpersonage lijdt aan mutisme en door de manier waarop de auteur de verhalen van Lucian en Catherine vertelt. Er zijn drie tijdslijnen, vijftien jaar geleden, vier maanden geleden en het heden. Waarbij Lucian en Catharine de elkaar afwisselen. Het is daardoor wel even opletten, maar door de ik-vorm krijg je goed hun gevoelens en gedachten mee.

Er zijn veel andere personages, die elk hun eigen rol hebben. Het is een kleurrijk gezelschap, maar met een levensstijl die voor veel mensen niet herkenbaar zal zijn. De empathie bleef beperkt tot Catherine en Lucian.

De auteur verrast met haar schrijfstijl, het zijn mooie zinnen die het juiste gevoel meedragen. Liefde en tragedie, allemaal vol met emotie. Waar ik niet in werd verrast was de verhaallijn, ja er waren verrassingen, maar een grote klapper kwam er niet. Het duurde naar mijn idee te lang en sukkelde maar voort. Waarbij het einde ook niet volledig afgerond aanvoelde.

De stilte is zeker voelbaar, en er waren voortekenen van een storm, maar het veroorzaakte bij mij niet meer dan een zuchtje wind.
3,5 ster