‘De verhalenfluisteraar van Parijs’ heeft een fijne setting en een leuk verhaal, maar te veel afleiding.

In hartje Parijs drijft een boot vol met boeken. Het is de literaire apotheek van Jean Pardu. Jean gelooft dat het juiste boek de mens kan helpen. Hij laat mensen geen boeken uitzoeken, maar geeft ze wat ze nodig hebben. Dan staat op een dag de twaalfjarige Françoise aan dek, en trekt zij Jean mee in een missie. Namelijk strijden tegen het verbod op bepaalde boeken.

‘De verhalenfluisteraar van Parijs’ is geen gewoon boek. De setting is heerlijk en extra leuk voor boekenliefhebbers. Hartje Parijs, op een schip vol met boeken. Met daarbij de boodschap dat boeken het juiste medicijn zijn voor vele aandoeningen. De verhaallijn is bij vlagen leuk en interessant, waarbij deze boeiender wordt naarmate het boek vordert. Maar in het begin werden er veel dingen bijgehaald die afleiden. Franse woorden die niet werden vertaald, opsommingen uit een woordenboek en dan nog de vele literaire verwijzingen. Interessant, maar als je de context niet kan plaatsen haalt dat je uit het verhaal. Voor mij is dat dan ook een tussen-de-regels-door-lezen-boek. Dus alles wat afleidt, probeerde ik niet te snappen.

Ondanks dat niet alles even interessant was, staan er wel mooie zinnen in die mij lieten nadenken. “Al las iedereen hetzelfde boek, dan lazen ze toch niet hetzelfde.” Daarnaast vond ik het thema interessant en actueel. Naast het serieuze thema en de vele verwijzingen, zorgden de personages voor luchtigheid maar ook voor een diepere laag. Waarbij Françoise en Marie mijn favorieten waren. Het is het derde deel van de serie De Boekenapotheek. Het boek is prima los te lezen, maar voor de diepgang bij de personages is het wel aan te bevelen.

‘De verhalenfluisteraar van Parijs’ heeft een fijne setting en een leuk verhaal, maar te veel afleiding.