Een ontroerende, emotionele en hartverscheurende roman.

Tom Sherbourne keert terug naar Australië, nadat hij heeft gevochten in de Eerste Wereldoorlog. Om met de verschrikkingen om te kunnen gaan, kiest hij ervoor om vuurtorenwachter te worden op een afgelegen eiland. Daar probeert Tom samen met zijn vrouw Izzy een gezin te stichten.

Op een dag horen ze een huilende baby, die samen met een dode man in een boot is aangespoeld. Tom en Izzy kiezen voor liefde, maar is dat de juiste keuze?

In een wereld vol drukte en verplichtingen is het een kunst om een boek te schrijven dat de lezer dwingt om het rustiger aan te doen. Om je heen kijken en genieten van de natuur of bewust zijn van dingen die we als vanzelfsprekend beschouwen, maar dat niet zijn. Stedman kan dit. Door het trage tempo, waarin de natuur en de ontluikende liefde tussen Tom en Izzy de hoogtepunten zijn, vertraag je als het ware ook zelf. Aandachtig neem je de details in je op, waardoor je als het ware de wind door je haren voelt waaien. De personages krijgen vorm door de gedetailleerde beschrijvingen, waardoor je duidelijk voor je ziet wat hun gevoelens zijn en wat ze meemaken.

Waar Stedman ook heel sterk in is, is het schrijven van de meest prachtige zinnen. Er zit zoveel wijsheid en kracht in.

“Het leven kon je de dingen die je koesterde zomaar opeens afnemen en dan kreeg je ze nooit meer terug.”

Daarnaast laat de auteur je nadenken over kwaad en goed, over keuzes die je hebt gemaakt of misschien nog moet maken. Alles bij elkaar is het een ontroerende, emotionele en hartverscheurende roman.