Lezersrecensie
Uniek, onderscheidend met een eigen karakter.
Nederland is een klein land, maar toch zijn er veel verschillen tussen de streken. De Randstad is druk en stedelijk, terwijl andere gebieden ruimer en groener zijn en er wonen minder mensen. De ouders van Amelia kiezen ervoor om de Randstad achter zich te laten en te verhuizen naar Drenthe. Amelia probeert haar plek te vinden in het dorpje, terwijl haar ouders zich verheven voelen boven de dorpelingen. Ook tussen haar ouders ontstaan de nodige spanningen, waarbij Amelia ongezien blijft. Ze verhuist naar de stad in de hoop dat iemand haar zal zien.
Intrigerend en raak zijn de eerste woorden die ik denk bij ‘Een grillig soort grind’. Het verhaal gaat over Amelia die opgroeit in een klein dorpje in Drenthe en de lezer jaren later meeneemt naar haar jeugd. Deze terugblikken worden afgewisseld met hoofdstukken uit het heden. De hoofdstukken zijn kort, wat prettig leest. Sowieso is Ine niet lang van stof, en dat is ook de reden dat het boek intrigeert en raakt. Ze zegt veel, maar gebruikt daarvoor weinig woorden. Erg mooi en knap.
De verhaallijn vond ik erg herkenbaar. Ik ben zelf opgegroeid in een klein dorpje en ook mijn ouders waren import. Op jonge leeftijd vertrok ik naar de Randstad, waar ik nu nog woon. Ik begreep Amelia dus heel goed en ook andere gebeurtenissen wekten bij mij herinneringen op. Hoewel er verdrietige en confronterende gebeurtenissen waren, lukte het Ine om het luchtig te houden door het afwisselen met humor.
Daarnaast zet Ine je aan het denken over je eigen leven, hoe je opgroeide en welke keuzes je hebt gemaakt. Een passage die mij is bijgebleven:
“Eerst ben je een grillig Drents zwerfkeitje en even later ben je weg. Niet meer terug te vinden. Onherkenbaar. Beloof me dat je je nooit glad laat trommelen, helemaal glad gepoetst en zonder rafelige randjes. Blijf een beetje boerengrind.”
En dat is precies wat ‘Een grillig soort grind’ is: een beetje boerengrind. Uniek, onderscheidend met een eigen karakter. Een boek dat niet is glad gepoetst en je daardoor bijblijft.
Intrigerend en raak zijn de eerste woorden die ik denk bij ‘Een grillig soort grind’. Het verhaal gaat over Amelia die opgroeit in een klein dorpje in Drenthe en de lezer jaren later meeneemt naar haar jeugd. Deze terugblikken worden afgewisseld met hoofdstukken uit het heden. De hoofdstukken zijn kort, wat prettig leest. Sowieso is Ine niet lang van stof, en dat is ook de reden dat het boek intrigeert en raakt. Ze zegt veel, maar gebruikt daarvoor weinig woorden. Erg mooi en knap.
De verhaallijn vond ik erg herkenbaar. Ik ben zelf opgegroeid in een klein dorpje en ook mijn ouders waren import. Op jonge leeftijd vertrok ik naar de Randstad, waar ik nu nog woon. Ik begreep Amelia dus heel goed en ook andere gebeurtenissen wekten bij mij herinneringen op. Hoewel er verdrietige en confronterende gebeurtenissen waren, lukte het Ine om het luchtig te houden door het afwisselen met humor.
Daarnaast zet Ine je aan het denken over je eigen leven, hoe je opgroeide en welke keuzes je hebt gemaakt. Een passage die mij is bijgebleven:
“Eerst ben je een grillig Drents zwerfkeitje en even later ben je weg. Niet meer terug te vinden. Onherkenbaar. Beloof me dat je je nooit glad laat trommelen, helemaal glad gepoetst en zonder rafelige randjes. Blijf een beetje boerengrind.”
En dat is precies wat ‘Een grillig soort grind’ is: een beetje boerengrind. Uniek, onderscheidend met een eigen karakter. Een boek dat niet is glad gepoetst en je daardoor bijblijft.
2
Reageer op deze recensie
