‘De vroedvrouw van Auschwitz’ zal je niet vergeten. Het gaat onder je huid zitten.

Vroedvrouw Ana wordt naar Auschwitz gedeporteerd, samen met haar vriendin Ester. Bij aankomst worden ze vanwege hun medische kennis naar de barak vol zwangere vrouwen gestuurd. Daar probeert Ana pasgeboren baby’s te redden van de dood. Samen met Ester bedenken ze een manier om de kinderen na de oorlog weer op te sporen. Maar dan ziet Ana een groeiende buik bij Ester, die hoopt dat de vrede op tijd voor haar kind zal komen.

Ik heb al best wat boeken gelezen over de Tweede Wereldoorlog en over de onmenselijke daden die werden gepleegd. Maar ondanks dat zijn er nog zoveel verhalen die niet verteld zijn, niet alleen over de wrede en gruwelijke gebeurtenissen, maar ook de verhalen die hoop geven. Dat er tussen duister en donker ook licht is. De wil en moed van mensen om het juiste te doen en op te staan voor de zwakkeren. En juist dat raakte mij in dit verhaal.

‘De vroedvrouw van Auschwitz’ is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Mede daardoor zal dit boek niet snel worden vergeten. Als je na het lezen van het boek gaat zoeken op internet, zul je al snel vele namen herkennen. Een deel is fictie, maar door de gedetailleerde en fijne schrijfstijl kun je je identificeren met de personages. Je voelt hun angst en pijn, waarbij je ze wilt toeschreeuwen dat ze niet hun hoofd moeten uitsteken. Ik bewonder hun moed, om, ondanks de voortdurende dreiging om zelf vermoord te worden, toch weerstand te bieden tegen de nazi’s.

Het boek is een prachtig eerbetoon aan alle vrouwen en mannen die hun leven hebben geriskeerd om anderen te redden. Hoewel het een roman is, maakt de auteur veel emoties bij je los. Dit komt mede door de beeldende beschrijvingen. Het voelt echt en rauw. Het is aangrijpend en hartverscheurend.

‘De vroedvrouw van Auschwitz’ zal je niet vergeten. Het gaat onder je huid zitten.